Roetveegpieten?

Deze dagen is er weer volop discussie over de vraag of de goedheilig man uit Spanje wel of juist niet geflankeerd moet worden door zwàrte pieten. Ik hoorde jongeren uit ons dorp, van rond de twintig jaar, het roerend eens zijn over dit onderwerp: wat een gedoe, wat een flauwekul, laat de pieten gewoon zwart zijn.

Vanuit mijn eigen opvoeding voel ik als blanke Nederlander sterk met hen mee: zwarte pieten horen bij Sinterklaas en zien er vertrouwd uit; zonder zwarte pieten is Sinterklaas echt een ander feest...
Maar dan is er in mijn hoofd opeens de stem Jezus. Zei hij niet: ‘Alles dan wat u wilt dat de mensen u doen, doet u hun ook zo, want dat is de Wet en de Profeten’. Wanneer niet-blanke Nederlanders zich gediscrimineerd voelen omdat de knechten van Sint zwart zijn en vreemd praten en zij zich met hen identificeren, zou er dan niet wat moeten veranderen? Zelf vind ik het immers ook niet fijn gediscrimineerd te worden?

Hoe die verandering er uit zou kunnen zien? Een idee daarvoor flitste door mijn hoofd toen wij in onze kerk ambtsdragers verkozen. Als het goed is vormt de kerkenraad een afspiegeling van de gemeente. Ouderlingen zijn Gods helpers. Wat mij betreft zou het mooi zijn als de helpers van Sint, de pieten, een afspiegeling van onze samenleving zouden vormen.

Deze insteek zou in ieder geval minder zwàrte pieten betekenen. En de blanke pieten zouden niet geheel blank hoeven te zijn. Ze kropen immers door schoorstenen? Roetpieten zijn het die zwarte vegen op hun gezicht hebben. Ruim honderd jaar geleden zagen de zwarte pieten er ook al uit als roetveegpieten. Met een stuk verbrande kurk werden er zwarte strepen op het gezicht aangebracht. Roetveegpieten hebben oude papieren.

Wanneer we hen weer van stal halen is er, om met de Prediker te zeggen, niets nieuws onder de zon!