Ingezonden: moet een gemeentehuis wel een regenboogvlag hijsen?

Wederom is het wethouder De Nooijer gelukt om binnen een korte tijd een aantal mensen in de politiek op de kast te krijgen. Dit keer ging het om een bericht op X met betrekking tot de regenboogvlag die niet meer in Oldebroek wordt gehesen. 

Jeroen van der Schulp

Het bericht plaatste hij, tot groot ongenoegen van de aanwezigen, nog tijdens de raadsvergadering voordat deze was afgerond. Ook vond men de afbeelding van de regenboogvlag met een streep erdoor niet kunnen. 

Zelfs premier Jetten vroeg zich af waarom CVO een probleem heeft met zo’n ‘vrolijke vlag’. Dat is een goede vraag. De vraag die je ook kunt stellen is of een gemeentehuis, dat neutraliteit moet uitstralen, wel een regenboogvlag moet hijsen? Want achter deze kleurrijke symboliek schuilt een diepe rechtsfilosofische en maatschappelijke schijnbare tegenstelling. 

Hoe kan een overheid pretenderen neutraal te zijn en ‘boven de partijen’ te staan, wanneer zij uiterst actieve keuzes maakt in het uitdragen van specifieke, morele standpunten?

Acceptatie of aanstootgevend?
Voor de één is deze vlag immers een teken van acceptatie en voor de ander is het juist aanstootgevend. Het debat over inclusiviteit is de afgelopen jaren fundamenteel verschoven. De inclusiviteitsbeweging eist nu actieve goedkeuring. Het lijkt in het huidige klimaat niet langer voldoende dat je de levenswijze van deze groep respecteert.

De samenleving als geheel wordt geacht het achterliggende gedachtegoed te omarmen. Deze wensgedachte wordt door overheden, scholen en maatschappelijke instituten vertaald in dwingende wetten, protocollen en symbolen. De achterliggende aanname is dat acceptatie kan worden afgedwongen via top-down regulering. 

Verschillende waarheden 
Ieder mens moet de absolute vrijheid hebben om zijn of haar eigen, unieke waarheid te ontdekken, te leven en uit te dragen. Maar deze groep vindt dat dit niet geldt voor iedereen die het niet met hun gedachtengoed eens is. Want als persoonlijke identiteit, gewetensvrijheid en zelfbeschikking inderdaad de allerhoogste waarden zijn, dan heeft de traditionele of gelovige burger logischerwijs ook het volste recht om autonoom te kiezen voor een leven, een werkomgeving en een opvoeding zónder de invloeden van de LHBTIQ+-levenswijze. 

En daar wringt het dus. Je ziet nu de tegenbeweging toenemen dat weer zorgt voor nog meer geschreeuw vanuit de LHBTIQ+-beweging. Wat men niet schijnt te begrijpen is dat je nooit de overtuiging van iemand door dwang en drang kan veranderen!

De echte waarheid
Maar waarom heeft deze groep de acceptatie van de rest van de bevolking zo hard nodig? Hoe komt het dat zij zich altijd afgewezen voelen? Het lijkt nooit genoeg te zijn. ‘Ik ben nu eenmaal zo geboren en dus moet jij mij accepteren!’ Maar de vraag is of dit wel de waarheid is. Een andere vraag is of zij de echte waarheid wel willen horen?

Bijbels perspectief
Vanuit Bijbels perspectief gezien moet je beseffen dat God de mens schiep als man en vrouw. En dat feit zegt alles over wie Hij Zelf is. Het weerspiegelt Zijn heilige wezen en Zijn relationele karakter. Door genderidentiteit vandaag de dag te definiëren als ‘hoe iemand zich voelt’ in plaats van te kijken naar de duidelijke lichamelijke realiteit, nemen we het juiste beeld van wie God is weg.

Jeroen van der Schulp is 54 jaar, vader van drie tieners en werkzaam in de zorg. Hij heeft ongeveer twaalf jaar in Israël gewoond en gewerkt van 1997 tot eind 2009. Maatschappelijke problemen onderwerpt hij aan wat er in de Bijbel over staat.