God mag het weten

Er rijdt een politieauto mijn oprit op. Twee ernstig kijkende politieagenten stappen uit. De schrik slaat me om het hart. Er zou toch niet iets ernstigs zijn gebeurd?

Ik doe de voordeur open en begroet de heren afwachtend. Een van de agenten vraagt of ik Sandra Bonestroo ben en of ik mij kan identificeren. ,,Ja dat ben ik”, en ik laat hem mijn rijbewijs zien.

,,Mevrouw, u heeft te snel gereden!”, begint de agent.

,,Te snel gereden, hoe bedoelt u?”, vraag ik oom agent. ,,Op de A28, met uw auto, afgelopen weekend”, antwoordt de agent. ,,U reed 185 km/uur daar waar u 100 mocht.” Serieus kijkt hij mij vanachter zijn brillenglazen aan.

,,185!?”, roep ik ontzet uit. ,,Maar dat klopt helemaal niet. Dat is niet waar!”, sputter ik tegen. ,,Hoe is dat geconstateerd? Heeft u dat gemeten? Hoe dan? En wie heeft dat gemeten? Op welke dag, hoe laat en waarom heeft u mij dan niet ter plekke staande gehouden, daarop aangesproken en beboet?” Een spervuur van vragen laat ik op de beste man los. Ik ben perplex.

,,Wij waren er zelf niet bij. Wij zelf, noch onze collega’s, hebben geen strafbare feiten vastgesteld maar wij hebben het van horen zeggen”, antwoordt oom agent onverstoord. En vervolgens zegt hij mij een boete van 880 euro toe plus mijn auto en rijbewijs worden ingevorderd. Ik mag niet meer autorijden.  

Ik sla steil achterover van verbazing en mijn hoofd raakt keihard mijn siergrindvloer.

Nadat ik weer bij ben gekomen vraag ik mij af of ik dit droom.

Nou, om eerlijk te zijn, nee, dit is waarheid geworden voor een horecaondernemer in Nunspeet.

De burgemeester had van horen zeggen dat er drugs in zijn zaak werd gebruikt en alcohol werd geschonken aan minderjarigen. In zijn brief bevestigde de burgemeester dat er door de politie en de gemeentelijke opsporingsambtenaren geen strafbare feiten zijn vastgesteld. Wel signalen gehoord. De nachtvergunning van de ondernemer wordt ingetrokken. Voor straf 01.00 uur i.p.v. om 04.00 uur dicht.

Wat is er overgebleven van: ‘u bent onschuldig, totdat het tegendeel is bewezen?’, vraag ik mij vertwijfeld af. Waar is de rechtsorde, het bewijs, het op heterdaad betrapt worden, in dit verhaal?

In Nunspeet, op de biblebelt, ben je blijkbaar aan de goden of is het aan roddel, achterklap of wraak van een paar mensen, overgeleverd?

Sterker nog; God mag het weten!

Sandra Bonestroo