Eenzaam of alleen?

Alleen op de Noorderheide tussen Vierhouten en Elspeet geniet ik van de rust en de stilte. Ik kan soms zo genieten van het alleen in de natuur zijn. Alleen met het uitzicht, zonnestralen die door de mist heen breken, de bomen, de vogels en het wild, heerlijk. 

Egbert Ribberink

Ik krijg wel eens fronsende vragen wanneer ik er over vertel. Alsof alleen willen zijn een gekke behoefte is. Maar als ik vertel over te veel prikkels, te veel gedachten en zorgen over mijn verantwoordelijkheden en de mensen om mij heen, dan snapt men het vaak wel. Het brengt rust, overzicht, afstand, bezinning en energie. Of, in de woorden van een van de vrijwilligers op mijn werk, toen ik dit uitlegde: “aha, dus hoe langer jouw pauze-ommetje duurt, hoe meer zorgen je hebt!” Zoiets dus.

Maar wat is nu eigenlijk het verschil tussen dit alleen zijn, en eenzaamheid? Ik hoor veel om mij heen dat eenzaamheid een steeds groter probleem aan het worden is, ook in Nunspeet. En niet alleen bij ouderen, bij wie het netwerk soms steeds kleiner wordt doordat geliefden en vrienden ontvallen, ook onder jongeren. De vele online-contacten die men heeft geven niet het gevoel van verbinding, bevestiging en er mogen zijn waar ieder mens behoefte aan heeft. Misschien is het een herkenbaar gevoel als je op een feestje bent, en je hebt niet direct wat aanspraak, dat je ondanks de gezelligheid om je heen, je niet verbonden voelt. Zelf heb ik dat in ieder geval wel eens. Of dat ik mijzelf door alle drukte, afspraken en gebeurtenissen een beetje kwijt raak. Dat ik geleefd word door mijn agenda en de waan van de dag. Dat kan ook een gevoel van eenzaamheid teweegbrengen.

Volgens mij komt het erop neer dat je soms door te weinig of te oppervlakkig contact met anderen, het gevoel ontstaat dat je er alleen voor staat. Dat is een eenzaam gevoel. Hoewel wij als de individualisten die we zijn vaak iets zeggen als ‘dat zoek ik zelf wel uit’ of ‘dat moet ik toch zelf weten’, vinden we pas echt onszelf op het moment dat anderen ons vertellen dat we er mogen zijn, zoals we zijn. Dat kunnen geliefden zijn, maar ook vrienden, buren of collega’s. En soms zijn die anderen beter te verstaan in de stilte, als we ons herinneren dat we die mensen die dat soort dingen tegen ons zeggen te weinig zien en spreken. Dan is het tijd om de stilte weer te verlaten en aan het werk te gaan, het feestje te bezoeken of thuis te komen. Dit soort dingen bedenk ik dus in mijn eentje op de heide. Geen gekke behoefte dan toch?