Ander Elspeet na donderspeech pakt punt tegen Rood Wit’58

Als Elspeet drie kwartier dwaalt Op de Heide, ongeïnspireerd het initiatief aan het hooggeklasseerde Rood Wit laat, ergert trainer Martin Kieft zich bont en blauw. De spelers krijgen geen kans om in de kleedkamer een zit te nemen. Vermoeid kunnen ze immers niet zijn. De donderspeech die volgt komt recht uit zijn hart en maakt diepe indruk. En de ‘passieven’ in de formatie krijgen ook van de medespelers op hun falie. Het wordt 1-1.

Dick van der Veen

Rood Wit, dat tot dan volledig domineerde en met slechts één doelpunt van Jop van Eijden zichzelf flink tekort deed, weet niet wat het overkomt. Elspeet gooit alle schroom van zich af, zet de Puttenaren zwaar onder druk. Tekenend voor de situatie is het moment dat Chiel Dijkgraaf bij een diepe bal zich langs zijn tegenstander wurmt en de knikker beheerst achter doelman Joost ten Boscher schuift. Het duurt heel lang voordat Rood Wit zich herstelt en pas in de slotfase weer tot enkele grote kansen komt. Maar dan is de paal voor Elspeet bij een vrije trap van David Bleijenberg al een sta in de weg geweest en zijn er meer momenten dat het voor de tegenstander billen knijpen was. Meer en meer een bewijs dat inzet in het amateurvoetbal de helft van de kracht is.

Uiteindelijk een terechte remise met dank vooral aan doelman Joey Visch die in de eerste helft enkele knappe reddingen verricht en in de slotfase ook een sta in de weg blijkt. “We beginnen veel te slap, houden geen bal vast en laten het ons overkomen. In de rust heeft het geknetterd. Als we elke wedstrijd deze energie op kunnen brengen dan zetten we de critici die ons al hebben afgeschreven in de hoek. Die onverzettelijkheid is er te weinig. Eerder konden we er koploper SEH mee vloeren.” 

Woorden van de doelman die overkwam van Vierhouten en een stabiele factor is in een team dat zich te vaak niet bewust is dat het best een aardig balletje kan trappen.

Dat hoef je Martin Kieft niet te vertellen. “Weer een eerste helft die onacceptabel was. Geen passie, geen durf. Op de training laten ze het wel zien. Na rust was vaak de tweede bal voor ons. Spelers die zich daarvoor afzijdig hielden werden door aanvoerder Kees Pluim op hun plaats gezet. Als je niet kunt scoren, mag er wel van je worden verwacht dat je knokt voor de punten. Toen dat tot de groep door drong, we wilskrachtig de aanval zochten, één op één speelden, kwamen de kansen er wel.” 

Straks is aanvallende middenvelder Erwin van Leeuwen als architect op het middenveld er weer bij. Dan ligt er wellicht met de terugkeer van andere sterkhouders een succesvolle ontsnappingsroute in het verschiet. De toeschouwers, dat zijn er wat meer doordat dit het enige potje is dat deze middag wordt afgewerkt, kunnen een onderhoudende match in hun herinnering mee naar huis nemen. En scheidsrechter Albert van Loo zijn horloge en portemonnee, die hij eerder na afloop van een duel; achter liet in Kesteren en daar een zaterdagavond voor moest opofferen om er een tweede gang van Heerde naar het Rivierengebied voor te ondernemen……