Onvergetelijk afscheid voor Marnix Tissingh

Twaalf seizoenen draagt hij het geel en blauw van de vaandeldragers, de voetbalvereniging Nunspeet noemt hij zijn tweede thuis. Daar past een mooie afscheidswedstrijd bij en die krijgt Marnix Tissingh. Voor het eerst samen met zijn drie broers in een duel tussen het huidige eerste en een formatie van spelers waarmee hij langer of korter heeft samengebald. 

Dick van der Veen

Als zoiets uit het hart van de vereniging komt dan hoef je niet na te trekken of Henk Hup en Jaap Frens erbij betrokken zijn. Ook dit keer komt het initiatief van beide mannen die er niet alleen de speler en zijn familie, maar de hele kern van de club een plezier mee doen. Dat het vermakelijke duel eindigt in een gemaakte 4-3 voor de sterren is bijzaak. De toeschouwers genieten van de spelers die het Nunspeet van de hoofd- en eerste klasse smoel gaven. 

“Een dag om nooit te vergeten”, zegt Marnix die in een auto tussen een erehaag van beide teams het veld op wordt gereden en na afloop de ene na de andere huldiging over zich heen krijgt. Hij heeft in zijn dankwoord moeite om het droog te houden. 

In totaal vijftien seizoenen kwam hij uit in het hogere segment van het amateurvoetbal. Naast de twaalf competities in het eerste een opwarmer in het tweede en twee uitstapjes naar VVOG en NSC.

“Ik speelde mijn eerste wedstrijd met Nunspeet 1 tegen Be Quick. Het werd 1-1 en ik liet een kans liggen op de volle buit. Mijn dierbaarste herinneringen? Een gelijkmaker tegen DTS Ede in een belangrijk duel en heel vers de twee doelpunten in de nacompetitie bij Hierden, waardoor zij uit de eerste klas tuimelden. (Diepe zucht) Ik raakte voor de zoveelste keer geblesseerd en miste een week later de kraker tegen Rohda. Wéér net niet gelukt om de stap te maken. Dat doet pijn hoor.”

Leeftijd en blessureleed brachten hem tot het besluit te stoppen. Dat hij er wekelijks voor uit Utrecht moet komen, speelde geen rol. “Mijn vriendin komt uit Limburg. Over enige tijd verhuizen we naar het zuiden, maar ik zal met enige regelmaat voor een vriendenelftal blijven uitkomen. Tot de zomer werkte ik in Nunspeet. Dat maakte het wat makkelijker met goede opvang door mijn ouders. Mijn nieuwe werkgever is gevestigd in Eindhoven.”

Als hij zijn broers de maat neemt dan dicht hij Gieljan de meest talenten toe, heeft Gerben volgens hem de meeste techniek, keepte Jochem uit pure liefhebberij en, na enig aandringen, is hij het eens zelf over de beste mentaliteit te beschikken. “Op de training zie ik jongens die dingen kunnen die ik niet (meer) kan. Maar voor succes is meer nodig. Ik heb goede hoop dat Nunspeet weer in de eerste klasse zal belanden waar ze thuishoort.” Mooi die knuffels met spelers als Emiel Goud, Lars ten Dolle, Patrick Pluim, Marco Drost en Peter Huijgen waarmee hij vele jaren optrok. Vriendschap for ever. Een tableau met de hele familie Tissingh. De wedstrijd vloeit over in het slotfeest van het 100-jarig bestaan. Menige anekdote rolt over de tafel bij het legen van liters goudgele rakkers.