Column: Pinksteren

Zondag wordt in alle kerken het Pinksterfeest gevierd. Van de drie grote christelijke feesten is Pinksteren denk ik de moeilijkste om te snappen.

Kerst gaat nog wel: dat God een kind geboren laat worden die vrede komt brengen voor alle mensen, dat klinkt wel goed.

Pasen is al veel lastiger: dat datzelfde kind als volwassen mens gedood is omdat de machthebbers in Hem een religieuze relschopper zagen, maar die na zijn dood toch weer als Levende ervaren werd, leg dat maar eens uit.

Maar Pinksteren? Dat al de mensen die hun vertrouwen op Jezus gesteld hadden, aangeraakt worden door de Geest van God, die ook de Geest van Jezus is? Hoe moet je je dat voorstellen?

Er zit muziek in

In een poging het toch een beetje uit te leggen, heb ik jaren geleden met Pinksteren mijn oude saxofoon meegenomen naar de kerk. Ik liet de kinderen naar voren komen, zodat ze die toeter van dichtbij goed konden zien, en ik vertelde ze dat zo’n instrument zelf niks kan. Ik schudde er wat mee, draaide hem in ‘t rond, hield hem op zijn kop: er gebeurde niets. Pas toen ik het bovenste stuk in mijn mond stopte en er op ging blazen, kwam er geluid uit. En toen ik ook nog mijn vingers op de juiste kleppen zette en die open en dicht drukte, kwam er zelfs een melodie tevoorschijn. Veel soeps was het niet wan ik had heel lang niet meer geoefend, maar daar ging het niet om.

‘Deze saxofoon bestaat uit koper, plastic, leertjes en een klein stukje bamboe’, zei ik. ‘Allemaal dood spul. Pas als je er adem inblaast, komt er leven in de brouwerij. Dat is Pinksteren. God blaast zijn adem in mensen die zo bang zijn, zo geschrokken en onzeker, dat ze wel dood lijken. Maar door die adem, die Geest van God komen ze weer tot leven.’

En gaan ze weer doen wat Jezus ze heeft voorgedaan. En dan gaan ze doorvertellen wat Jezus hen verteld heeft. Van Kerst tot en met Pasen en Pinksteren.