Even niet bereikbaar

Laatst zag ik een filmpje waarin mensen in 1998 gevraagd werden of ze overwogen een mobiele telefoon aan te schaffen. Die waren in die tijd sterk in opkomst. Steeds meer mensen kozen voor het gemak om altijd en overal te kunnen bellen. Het specifieke filmpje liet echter zien dat erg veel mensen er echter nog helemaal niet aan toe waren. ,,Ik hoef helemaal niet bereikbaar te zijn. Ik heb toch een antwoordapparaat?” of ,,niet nodig en veel te duur!”. Ik was zelf in die tijd ook erg sceptisch en zeker geen ‘early adopter’. Ik vond mijn huistelefoon prima werken, kende veel telefoonnummers uit mijn hoofd en vond dat niet bereikbaar zijn eigenlijk wel heel prettig was. Tegenwoordig ben ik echter, net als de meeste andere mensen, aan de smartphone. Ik heb nog een vriend die alleen een oude Nokia heeft, geen smartphone, maar dat hoor je niet vaak meer. Wat is er in ruim twintig jaar veel veranderd! We dragen nu onze telefoon, camera, gps, radio, tv, spelletjes wekker, rekenmachine en noem maar op bij ons in de broekzak, waar we in 1998 nog een hele rugzak voor nodig hadden.

Maar, er zijn ook nadelen. Laatste hoorde ik in de VEG Nunspeet, waar ik naar de kerk ga, iemand zeggen dat vanwege het vele naar beneden kijken op het schermpje, vooral de twintigers en dertigers minder gelovig zijn. Ze kijken niet meer naar boven. En daarom verstaan ze God niet of veel minder. Een interessante stelling. Zelf moest ik ook denken aan de vrijwilligers van Nunspeet. Gemiddeld zit een Nederlander 2 uur en 21 minuten per dag op z’n mobiele telefoon. Voor jongere mensen zal dat nog hoger zijn. Hoeveel van die uren en uren scherm zijn nuttig? Natuurlijk, heel veel is wel nuttig, maar hoeveel gaat verloren aan staren naar andere gelukkige mensen die leuke dingen doen? En zou die tijd ook anders besteed kunnen worden, door zelf iets leuks te gaan doen? Of misschien wel iets goeds, zoals vrijwilligerswerk bij een van de 130 organisaties in Nunspeet? Ik durf de stelling wel aan dat je gelukkiger voelt na een uur vrijwilligerswerk dan na een uur op Instagram of Facebook zitten.

Straks op vakantie ben ik even niet bereikbaar. Even er helemaal uit, heerlijk. Ik ga ook geen foto’s posten op mijn socials van al mijn belevenissen. Maar ik ga de tijd ook benutten om na te denken over hoe ik mijn smartphone gebruik. Waarom was ik er zo op tegen in 1998? En hoeveel tijd kan ik vrij maken voor mijn kinderen, mijn omgeving, mijn dorp, als ik mijn telefoon wat vaker wegleg? Ik ga die uitdaging aan. Doet u mee?

Egbert Ribberink