Column Gerrit Heuver: Straks!! Hierna!!

Het begon bij de commerciële zenders. Al ruim vóór het eind van vrijwel elk Tv-programma komt er een balkje het beeld binnenschuiven met de tekst: ‘Zo meteen Hart van Nederland’ of welk ander vervolgprogramma dan ook. Ze moeten wel, die commerciëlen, want als u weg-zapt, raken ze (reclame)inkomsten kwijt.

Ook Nieuwsuur doet het, Op1, en zelfs Podium Klassiek. Terwijl we nog luisteren naar een pianoconcert van Mozart komt er boodschap door het beeld fietsen: ‘Zo meteen zingt Mike Bodee’. Beste Diewertje, daar ben ik nog niet. Dat komt straks wel!

Wat is dat toch voor hijgerige haastmakerij? Alsof ik op zondagmorgen vóór de preek zou roepen ‘Zo meteen de voorbeden!’.

In de liturgie nemen we de tijd. Dat vind ik ook zo mooi aan de Stille Week, straks. Uiteraard weten we op Witte Donderdag al dat het Pasen wordt. Maar we doen nog even alsof niet. Alle nadruk ligt op het moment zelf. De voetwassing. De dienstbaarheid. De zichzelf opofferende liefde. Wat later komt, komt later. Op vrijdag staat het kruis centraal. Op zaterdag het licht en de doop. Stap voor stap. Niet:  ’Zo meteen ...!’

Niet dat ik van mezelf zo geduldig ben hoor. In de supermarkt zoek ik altijd de kortste rij op. De rij karretjes met de minste boodschappen, en intussen probeer ik te checken of de kassière niet bezig is de kassarol te verwisselen, en dan nòg kies ik vaak verkeerd. Ramp!

Daarom is een liturgische viering ook voor mijzelf zo goed. Het doorbreekt mijn ongeduldig gedram.

Al die haastmakerij doet me denken aan een mooi verhaal dat ik wel eens voorlas als ik ontspanningsoefeningen gaf. Een oude wijze meditatieleraar kreeg een vraag van één van zijn leerlingen: “Meester, hoe lukt het u toch om altijd zo rustig en in balans te zijn?”

De  oude wijze antwoordde: “Als ik lig, dan lig ik. Als ik sta, dan sta ik. Als ik loop dan loop ik.”

“Ja oké, zei de leerling, maar dat doen wij toch ook? Wat doet u voor speciaals?”

“Als ik lig, dan lig ik. Als ik sta, dan sta ik. Als ik loop dan loop ik”, antwoordde de leraar opnieuw.

“Meester, word niet boos, sprak de vragensteller, maar ik begrijp u echt niet. Wij doen toch precies hetzelfde als wat u daar zegt?”

“Nee, sprak de leraar, als jij ligt, dan sta je al. Als je staat dan loop je al. Als je loopt, dan ben je al op de plaats waar je wezen wilt.”