Ingezonden brief: Inbreiden in Nunspeet: tussen noodzaak en leefbaarheid.

Nog niet zo lang geleden was het een veelgehoorde verkiezingsslogan in Nunspeet: ‘geen stadse fratsen’. Tegelijkertijd wil de gemeente terecht bij de tijd blijven. Dat levert een interessante spanning op — zeker als het gaat om woningbouw. Om de instroom van nieuwe bewoners en de doorstroming binnen de gemeente mogelijk te maken, wordt er volop uitgebreid. Plan Molenbeek nadert zijn voltooiing, ’t Hul Noord staat op stapel en een volgend plan zit al in de ambtelijke pijplijn. 

Dat is begrijpelijk en nodig. Maar naast uitbreiding kiest de gemeente ook nadrukkelijk voor inbreiding: bouwen binnen de bestaande bebouwde omgeving, met name in het centrum. Daarbij ligt de nadruk vaak op appartementen, waardoor het aantal woningen per vierkante meter sterk toeneemt — een aanpak die we vooral kennen uit stedelijke gebieden. En juist daar begint het te schuren met het dorpse karakter van Nunspeet. Inbreiding levert immers niet alleen ruimte op, maar kost ook ruimte — ruimte die er vaak al nauwelijks is. Het betekent meer mensen op dezelfde oppervlakte, met alle gevolgen van dien: minder privacy, meer geluidsoverlast en een toenemende druk op de leefomgeving. 

De lasten komen terecht bij de bestaande inwoners

Vooral parkeren is daarbij een groeiend knelpunt. Wanneer er onvoldoende parkeergelegenheid kan worden gerealiseerd, kan een ontwikkelaar een bijdrage storten in een parkeerfonds. In theorie wordt daarmee extra parkeerruimte gecreëerd — vaak buiten het centrum. Voor de directe bewoners biedt dat echter geen oplossing. Parkeren op eigen terrein wordt bovendien nauwelijks gestimuleerd, laat staan gefaciliteerd. Zo ontstaat een scheve situatie: er wordt gebouwd met voordelen voor ontwikkelaars, gemeente en nieuwe bewoners, terwijl de lasten — in de vorm van drukte, overlast en parkeerschaarste — terechtkomen bij de bestaande inwoners. 

Dat roept de vraag op: hoe houden we Nunspeet leefbaar én toekomstbestendig? Inbreiding kan onderdeel zijn van de oplossing, maar vraagt om meer maatwerk en oog voor de bestaande omgeving. Denk aan realistische parkeernormen, het stimuleren van parkeren op eigen terrein en het serieus meewegen van de impact op omwonenden. Kortom: bouwen is nodig, maar laten we het doen op een manier die past bij Nunspeet — menselijker, zorgvuldiger en met behoud van het dorpse karakter waar zoveel inwoners juist voor kiezen.

Michiel Waterman