Column Arnold Bergmans: Bladeren op het fietspad even gevaarlijk als sneeuw

Het is weer die tijd van het jaar. De bomen kleuren prachtig goud en brons, en langzaam dwarrelen de bladeren neer op de grond. Je zou bijna vergeten dat je midden in je dagelijkse fietstocht zit, zo mooi is het. Maar dan… Net als je een bocht in de Veluwse bossen neemt, glijdt je voorwiel onder je vandaan. Je vangt jezelf op, gelukkig, maar je hart slaat een slag over. Natte bladeren. Ze liggen overal verspreid over het fietspad, en het voelt alsof je op een ijsbaan rijdt.

De rest van de rit ben ik op mijn hoede, en ik vraag me af waarom we eigenlijk zo’n haast maken om sneeuw en ijs te bestrijden, maar die verraderlijke natte bladeren maar laten liggen. Natuurlijk, sneeuw is zichtbaar. Iedereen ziet het en we weten dat we extra voorzichtig moeten zijn. Maar bladeren? Die lijken onschuldig. Je merkt het pas als het al te laat is.

Vorige week nog zag ik iemand onderuit gaan. Een flinke regenbui had de bladeren op het fietspad veranderd in een gladde laag, en zonder er erg in te hebben, gleed ze weg. Gelukkig was ze niet gewond, maar het had heel anders kunnen aflopen. Het zette me aan het denken: waarom besteden we zo weinig aandacht aan dit probleem? We strooien zout als de vorst in aantocht is, maar laten de herfstbladeren wekenlang liggen. Alsof ze vanzelf wel wegwaaien.

Voor fietsers, vooral hier op de Veluwe, is het in deze tijd van het jaar een kwestie van balanceren. Het lijkt wel alsof je constant een weg moet zoeken tussen die natte plekken vol bladeren. Ik vraag me af of de gemeente dit doorheeft. We zouden er goed aan doen om net zo’n actieplan te maken voor de herfst als voor de winter. Want bladeren kunnen net zo verraderlijk zijn als sneeuw, en dat weten we allemaal als we er eenmaal doorheen hebben gefietst.

Misschien wordt het tijd dat we met andere ogen naar die kleurrijke herfstpracht kijken. Ze mogen dan mooi zijn, maar natte bladeren zijn voor fietsers soms niets anders dan een sluipend gevaar.