Column Fokko Kuipers: Ontkersten

Het is maandagmorgen 6 januari. Volgens de kerkelijke traditie is het Drie Koningen. Volgens mijn vrouw de dag om te gaan ontkersten. Iedereen weer aan het werk, eindelijk alle kerstversieringen het huis uit, alles weer ‘normaal’. Maar ja, wat is normaal? 

Ontkersten. December vind ik namelijk een fijne maand. Vanaf eind november hangt er een kerstster voor het raam. Vlak na Sinterklaas komt de kerstboom de kamer binnen en vervolgens komt er week na week meer Kerst in ons huis. Natuurlijk, de druk is groot. Komen alle kerkdiensten op tijd af? Blijven we gezond? Hopelijk geen onverwachte situaties die je aandacht vergen. Maar ja, die zijn er altijd, op 24 december waren een aantal van ons in de ochtend in de kerk voor een afscheidsdienst. Eigenlijk was dat misschien wel mijn mooiste kerstviering in die hele maand. Ondanks de verdrietige setting speelde de organist de sterren van de hemel. En op diezelfde dag in de avond de kerstnachtdienst en daarna werd er op de Kerstmorgen ook weer een frisse en fruitige dominee verwacht.

Dan eindelijk zelf Kerst mogen vieren. Beginnen aan de citatenpuzzel van dagblad Trouw, de oliebollen via de zaak van onze oudste zoon en voor je weet glijd je een nieuw jaar in. Voor het eerst sinds jaren dat klassieke spel ‘mens erger je niet’ gespeeld op een mooi houten bord met stevige houten pionnen die niet steeds omvielen. Een paar dagen later de eerste zondagmorgen van het nieuwe jaar, ingeluid met een beetje sneeuw en met heel veel ‘de beste wensen’! Gelukkig maar, dat hebben we nodig. Elke dag. Heil en zegen. Ik heb me voorgenomen om zo elke ochtend te beginnen, met de vraag en de zegenbede dat het een dag mag worden met veel heil en zegen op ons pad. 

We waren begin december een weekend wandelen in Drenthe. De auto kwam tot stilstand bij kamp Westerbork. Ineens zag ik dat teken van een lange afstandswandeling. Het was van een LAW van Amsterdam naar kamp Westerbork. Het Westerborkpad, 342 kilometer, langs de spoorlijn. De route loopt ook langs het spoor van Nunspeet. Een herinnering aan een zwarte bladzijde uit onze geschiedenis komt door die routetekens met prikkeldraad markering ineens weer heel dichtbij.