Column: Geloof

Het is zo’n gewone ochtend. De zon breekt voorzichtig door, de geur van koffie vult de keuken en buiten wordt het dorp wakker. Je zwaait naar de buurvrouw, knikt naar de postbode. Alles lijkt normaal.

Maar van binnen voelt het anders. Alsof er iets hangt. Niet zwaar, wel aanwezig. Een leegte die je niet goed kunt plaatsen. Alsof je midden in het leven staat, maar er net een paar passen naast loopt.
Misschien herken je dat. Zo’n dag waarop je doet wat moet: werken, zorgen, doorgaan, maar je je stiekem afvraagt: ‘Is dit het nou?’ Niet uit ondankbaarheid. Je leven is prima, er zijn mensen om je heen, niets is echt mis. En toch... Er ontbreekt iets. Iets wat je niet kunt vastpakken. Iets wat verder gaat dan agenda’s en praatjes bij de bakker. Die momenten kennen we allemaal. We praten er alleen zelden over. We houden ons sterk, alsof twijfel niet mag. Alsof we altijd de controle moeten houden. Maar diep vanbinnen verlangen we naar rust. Naar richting. Naar iemand die zegt: ‘Je bent niet alleen.’

Voor mij begint daar iets wat ik ‘geloof’ noem. Geen regels, geen eisen. Maar iets zachts. Een fluistering in je hart. Het vermoeden dat je gedragen wordt, ook als je het niet voelt. Dat er Iemand met je meeloopt. Stil, zonder oordeel. Niet met antwoorden, maar wel nabij.

Dat geloof hoeft niet groot te zijn. Het kan schuilen in een zonnestraal op het juiste moment. Een vogel die overvliegt. In oprechte woorden. Een hand op je schouder. Of simpelweg in de gedachte dat je niet alles alleen hoeft te dragen. Je hoeft niets te bewijzen. Alleen maar een beetje open te staan. Voor het idee: Misschien ben ik niet alleen.

Juist in een wereld vol drukte en verwachtingen is het belangrijk ruimte te maken voor het stille. Voor geloof als rustpunt. Wie leeft met geloof, wandelt nooit alleen.

Arnold Bergmans