Column Sander Kouwenberg: Reflectie

Wie het feiten- en reflectiedocument van het Nunspeetse college over de gang van zaken rondom de burgerleden van de monumentencommissie leest, ziet een patroon dat ongemakkelijk doet denken aan Trump en de Republikeinse partij in de Verenigde Staten. Kritische geluiden worden niet verwelkomd, maar genegeerd of weggezet als lastig en procedures worden gebruikt om de eigen positie veilig te stellen in plaats van om de dialoog te versterken.

Een nette en integere brief van twee betrokken burgerleden die zich niet serieus genomen voelden in de Monumentencommissie, had het startsein moeten zijn gewest voor een open gesprek. In plaats daarvan koos het college voor de aanval, voor opschorten en schorsen. Zelfs in het eigen document erkent het college dat de juridische basis van deze maatregelen twijfelachtig was. Ik durf te beweren dat er helemaal geen twijfel is, maar dat de basis volledig ontbreekt. Toch bleef men volharden. Het doet denken aan de Republikeinse reflex om door roeien en ruiten te gaan om kritische instituties of personen buitenspel te zetten.

Net als in Washington zien we ook in Nunspeet hoe transparantie wordt ingeruild voor geheimhouding en hoe juist critici worden afgeschilderd als de bron van het conflict. Het gevolg: inwoners die zich inzetten voor ons erfgoed worden niet gehoord, maar tegengewerkt. Niet de inhoud, ons Nunspeetse erfgoed, staat centraal, maar het voorkomen van gezichtsverlies voor het college. De vergelijking met Trumpiaans bestuur is geen loze hyperbool. Het gaat om de kern: een bestuur dat kritiek niet verdraagt en liever de boodschapper aanvalt dan de boodschap serieus neemt. En dat is gevaarlijk, ook op lokaal niveau.

Als fractie van PvdA/GroenLinks roepen we dit college op om die koers te verlaten. Nunspeet verdient een bestuur dat de kracht ziet van kritische inwoners, in plaats van ertegen te vechten. 

Nunspeet verdient een bestuur dat kracht haalt uit kritiek, niet een dat erdoor in de kramp schiet.