Column Arnold Bergmans: Pensioen op de Veluwe

Een leven lang werken. Het klinkt bijna vanzelfsprekend. Vroege ochtenden, vaste ritmes, verantwoordelijkheden die zich aaneenrijgen tot een patroon waar je nauwelijks nog bij stilstaat. 

De wekker gaat, de dag begint, het werk wacht. Jarenlang bouw je aan iets wat groter is dan jezelf. Aan collega’s, aan zekerheid, aan een bestaan. Niet met grote woorden, maar met doen. Dag na dag, jaar na jaar. Werk dat soms energie geeft en soms energie kost, maar altijd onderdeel wordt van wie je bent. En voor je het weet zijn die jaren geen belofte meer, maar herinnering.

Pensioen op de Veluwe in Nunspeet leek ooit iets voor later. Voor ver weg. Voor anderen. Een woord dat hoorde bij mensen met grijs haar en verhalen van vroeger. Maar ineens sta ik er zelf. De agenda wordt leger, het tempo verandert. Niet abrupt, maar merkbaar. De dagen krijgen lucht, mede door de vele bossen in de omgeving  van Nunspeet. Er is ook geen haast meer om ergens te moeten zijn, wel ruimte om ergens te mógen zijn. Tijd wordt geen tegenstander meer, maar een metgezel. Een kop koffie smaakt anders als hij niet tussendoor hoeft. Een gesprek krijgt diepte wanneer de klok niet mee luistert. Op de vakantiestallen merk ik het dagelijks. Ik loop wat rond, soms een beetje in de weg, maar altijd met plezier. Een praatje met een gast, een lach bij de paarden, een herkenning in verhalen van mensen die ook zoeken naar rust en eenvoud. Sociale contacten blijken van onschatbare waarde. Ze houden je scherp, geven warmte en zorgen ervoor dat je onderdeel blijft van het geheel. Want meedoen, gezien worden en betekenis ervaren, dat stopt niet bij het einde van een loopbaan.

Boven alles is daar de tijd met mijn Margherita. Samen onderweg zijn, zonder haast, zonder druk. Kleine plannen die groots voelen. Wandelen, praten, stil zijn wanneer woorden niet nodig zijn. Herinneringen ophalen en nieuwe maken, zonder dat ze ingehaald worden door verplichtingen. Die tijd is geen vanzelfsprekendheid, maar een geschenk. Een geschenk dat we koesteren, elke dag opnieuw, zolang het ons gegeven is.

Werk om te leven, maar leef vooral wanneer het kan. Stel genieten nooit uit tot later, want later komt sneller dan je denkt.