Column Arnold Bergmans: De Veluwe

De Veluwe drukt weer op “PLAY” en jij staat er gewoon tussen.

Er is een moment op de Veluwe waarop alles net doet alsof het per ongeluk weer begint. Niet met tromgeroffel of een seizoensopening met confetti, maar met iets veel stillers. Alsof iemand op een afstandsbediening eindelijk weer op ‘play’ drukt en niemand precies weet wie dat was. De winter hier is geen drama. Geen grote verhalen. Meer een soort hardnekkige stilte die in je jas blijft hangen. Je merkt het pas als je weer thuiskomt en je afvraagt waarom je ineens zo langzaam praat. 24De Veluwe heeft dat effect: hij haalt de snelheid uit je systeem zonder toestemming te vragen. En dan, bijna schoorvoetend, komt het voorjaar terug. Alsof het eerst even checkt of het welkom is. Het licht wordt niet meteen mooi, het wordt eerst brutaal. Vogels gaan van ‘af en toe een geluidje’ naar ‘we doen alles tegelijk’. De natuur heeft blijkbaar geen behoefte aan opbouw, die heeft gewoon een startknop.

Wat ik hier altijd mooi aan vind: hoe snel wij mensen weer denken dat we er een beetje bij horen. Wandelaars verschijnen op de paden met een soort hernieuwde ambitie. Fietsers die het idee hebben dat ze een route rijden, terwijl de Veluwe vooral toekijkt en denkt: leuk geprobeerd. En ergens tussendoor jijzelf. Want dat is misschien het ongemakkelijke nieuws: je neemt jezelf overal mee naartoe. Ook hier, tussen de dennen en het zand. Alleen valt het op de Veluwe minder te verstoppen. Er is minder ruis. Dus hoor je jezelf net wat duidelijker. Dat kan even schuren. Want zonder ruis blijkt er best veel gedacht te worden. Over werk dat wacht. Over dingen die je nog ‘even moet’. Over hoe stil het eigenlijk is als je stopt met vullen.

Maar dan gebeurt er iets kleins. Een vogel die precies op het verkeerde moment z’n bek openzet. Een pad dat ineens nergens heen lijkt te gaan behalve naar waar je al bent. En je merkt: misschien hoeft er niet zoveel.

De Veluwe doet niet aan grote beloften. Geen belofte dat je beter wordt, productiever of verlicht. Hooguit dat je even mee mag draaien in iets dat al miljoenen jaren zonder jou functioneert, en dat dat verrassend oké voelt.

En zo begint het seizoen weer. Niet omdat het moet. Maar omdat het blijkbaar weer kan.