Column Arnold Bergmans: De Kruiwagen

De oude kruiwagen stond vanmorgen weer scheef tegen de staldeur. Modder aan het wiel, versleten handvatten, maar nog altijd klaar voor gebruik.

Eigenlijk bijzonder hoeveel zo’n eenvoudig hulpmiddel kan vertellen over een mensenleven. Na het uitmesten van de stallen zat ik aan de koffie en keek ernaar.

Vroeger deden we bijna alles met de hand. Schep voor schep, baal voor baal. Het werk was zwaar, maar overzichtelijk. Aan het einde van de dag zag je precies wat je had gedaan: een schone stal, voer voor de paarden en voldoening in je hart.

En toen kwamen er meer paarden, meer klanten en meer werk. De kruiwagen werd een trouwe kameraad. Later volgden machines, shovels en andere hulpmiddelen die het werk sneller maakten.

Logisch ook, want iedereen zoekt manieren om het leven wat gemakkelijker te maken. Daar is niets mis mee.

Uiteraard moest ik glimlachen bij een andere betekenis van het woord kruiwagen: de mensen die deuren openen, contacten die je verder helpen en soms net dat zetje geven dat je nodig hebt.

Wanneer ik naar die oude kruiwagen kijk, zie ik echter een belangrijk verschil. Op het erf werkt hij alleen met wat jij erin stopt. Geen praatjes, geen status, geen slimme verbindingen. Is hij vol, dan moet hij worden geduwd. Stap voor stap, wiel voor wiel.

En misschien is dat wel de mooiste les. Hulpmiddelen zijn welkom en groei is prachtig, maar uiteindelijk moet je zelf de handvatten vastpakken. Het bedrijf kan groeien, de wereld kan veranderen, maar echt werk begint nog altijd met beide voeten op de grond. Alsof die oude kruiwagen wil zeggen: vergeet nooit waar het allemaal mee begonnen is.