In Nunspeetse gemeenteraad wisselt fractie Gemeentebelang van voorzitter

Komende donderdag vindt halverwege in de (waarschijnlijk lange) vergadering van de Nunspeetse gemeenteraad de benoeming en beëdiging van een nieuw raadslid plaats. Marc Konings gaat vertrekken en wordt opgevolgd door Daniëla Koster. Dit vertrek betekent ook een wisseling van fractievoorzitter van Gemeentebelang. Die rol gaat nu vervuld worden door Pieter-Jan van Rossen. Waarom gaat Marc weg en neemt Pieter-Jan het stokje over? Een gesprek op een terras in de Dorpsstraat in Nunspeet.

De 61-jarige Marc Konings en de 38-jarige Pieter-Jan van Rossen zijn allebei op 29 maart 2018 lid van de gemeenteraad geworden. Ze stonden als nummer 4 en 5 op de kandidatenlijst van Gemeentebelang. Op 25 april 2019 wisselde de fractie van voorzitter. Marc volgde Martin Mol op. Reden was het besluit van Martin Mol dat hij zijn toegenomen zakelijke werkzaamheden niet langer kon combineren met het fractievoorzitterschap. Bij de verkiezingen van 2022 was Mark van de Bunte lijsttrekker, stond Marc Konings op de tweede plaats en Pieter-Jan van Rossen op de vierde plaats. Gemeentebelang behaalde acht zetels. Marc Konings bleef fractievoorzitter.

Waarom nu vertrekken?

Marc Konings heeft daarvoor privéredenen en politieke redenen. Na zo’n zes jaar wil hij de balans tussen privé, politiek en zakelijke aspecten weer in evenwicht brengen. “Als fractievoorzitter ben ik altijd bezig met de politiek. Ik ben altijd bereikbaar, heb dat overigens altijd met heel veel plezier gedaan, maar het gaat wel ten koste van je privéleven.”  Een andere reden is de achtergrond van Marc. Wie zo’n jaar of zes geleden, toen Marc deel uitmaakte van het bestuur van Veluvine, gevraagd had of er een match was tussen Konings en politiek had een ontkennend antwoord gekregen. Het grappige is dat het Pieter-Jan van Rossen is geweest, die hem adviseerde eens met de voorzitter en fractievoorzitter van Gemeentebelang te gaan praten over een rol in de politiek. “Pieter-Jan heeft mij er eigenlijk een beetje ingeluisd.” Marc had een eigen bedrijf voor interim management. Dat wil zeggen: een klus oppakken, er enthousiast en resultaat gericht mee bezig zijn, iets bereiken en dan afronden. Zo ziet hij dat ook in de politiek van de afgelopen periode. “Er is nogal wat gebeurd: Inclusieagenda, Wiltsangh, De Kolk, raadsakkoord, college met alle partijen, nieuwe burgemeester. Dat moet nu allemaal uitgebouwd worden en daar voel ik me niet geschikt voor. Dat moet een ander maar doen.”

Marc Konings

En die ander wordt Pieter-Jan van Rossen, unaniem door de fractie daarvoor aangewezen. Hij is bescheiden. “Marc heeft heel veel op de rit gezet en ik zie het als mijn taak om dat verder vorm te geven en in de komende jaren uit te werken, Daar heb ik zin in, samen met de fractie en de andere partijen.” Hij noemt het: stabiliteit behouden en ambities waarmaken.

Een Hagenees en een eilandbewoner

Marc Konings is een rap pratende Hagenees (is iets anders dan een Hagenaar) en dat is in zijn accent duidelijk te horen, Pieter-Jan van Rossen is geboren op het Waddeneiland Vlieland. Zijn moeder hechtte er aan dat hij op Vlieland geboren zou worden en niet in het ziekenhuis in Harlingen. Zijn vader was militair. Toen Pieter-Jan drie jaar was, verhuisde hij naar ‘t Harde, woonde zes jaar in Seedorf en zestien jaar in Steenwijk. Daar is hij eigenlijk opgegroeid. Zijn vrouw Judith is een Nunspeetse. Hij heeft haar leren kennen tijdens een NGO-project in Ethiopië. in de periode dat hij journalistiek studeerde op Windesheim. Zo kwam hij in Nunspeet, had een eigen bedrijfje als tekstschrijver, grafisch vormgever en webdesigner. Maar hij werkt nu in de zorg en dat bevalt hem prima. Pieter-Jan en Judith hebben nu twee kinderen.

Marc Konings gaat na 29 juni niet ‘achter de geraniums zitten. Hij pakt zijn eigen bedrijf Flexecute Management & Consultancy weer op en gaat zich met interim-management bezig houden.

Rol van de gemeente

Marc en Pieter-Jan filosoferen nog even over de rol van de gemeente in de toekomst. Enerzijds meer verantwoordelijkheid naar de regio en anderzijds meer taken op het bordje van de gemeente (asielbeleid). En komt er dan vanuit het Rijk geld voor die taken? ‘Takendiscussie versus Knakendiscussie’, noemt Pieter-Jan dat. Problemen als jeugdzorg en stikstof kan Nunspeet niet oplossen. Maar hoe moet een raadslid zijn kaderstellende, controlerende en volks vertegenwoordigende rol vervullen?

Dick Baas