Huisarts Mark Pul uit Doornspijk: ‘Het is toch immers ook uw zorg?’

De zorg staat op spanning! Overal horen we geluiden over wachttijden, over toenemende drukte. Over patiënten die lang moeten wachten op een ingreep. Sla de krant maar eens open, of hoor het nieuws maar eens. Iedere week wordt er wel iets over de zorg geschreven of verteld.

Wat is er dan aan de hand? Zagen we dit dan niet aankomen? Konden we als maatschappij hier niet op anticiperen? Veel werd afgelopen jaar nog toegeschreven aan de inhaalzorg die er na de coronaperiode gemaakt moest worden.

Als huisarts zit ik regelmatig aan tafel met mensen van de gemeente, politiek en zorgverzekeraars. Om samen sturing te geven, plannen te maken en zorgen te delen. Afgelopen jaren heb ik meermaals mijn zorgen gedeeld. Juist wat mijn eigen vak betreft.

We zijn minder populair geworden onder jonge dokters, om het maar met die woorden te zeggen. Zelf vind ik dat ik het mooiste vak heb van de wereld. Dicht bij de mens, veel kunnen vragen, interesse in wat er achter ligt. Met het nodige vallen en opstaan probeer ik er mijn hulp te bieden waar ik dat kan. Toch is mijn vak wel veranderd. Er zijn veel meer regels gekomen. We leven nu eenmaal in een maatschappij waarbij wantrouwen misschien wel meer op de voorgrond ligt. Daardoor moeten allerlei controles uitgevoerd worden, moeten bedrijven, waaronder mijn praktijk, aan allerlei voorwaarden voldoen en ook gegevens aanleveren. Wetgeving hieromtrent is veel uitgebreider geworden. Daarnaast neemt de gemiddelde leeftijd toe van mensen. Willen we als maatschappij dat we langer thuis blijven wonen, moet er wel veel aangeboden worden qua zorg, die overigens dan ook niet altijd voorhanden is.

Er zijn verzekeraars die hun premie afgelopen maand al bekend hebben gemaakt. Allemaal moeten ze met de premie omhoog om de zorg betaalbaar te houden. Maar ook allemaal zeggen ze dat het zo niet kan. De zorg barst uit z’n voegen, wordt zo onbetaalbaar. Hoe moeten we dit dan regelen? Meer mensen voor minder geld? Maar als je in de zorg werkt moet je ook meer betalen voor je boodschappen. Of minder dure behandelingen? Maar je zult maar net die zieke zijn die bij zo’n behandeling gebaat is… De oplossing is niet eenvoudig. Hier moeten we echt samen over nadenken. U en ik, uw buren, collega’s, vrienden… Allemaal. Heb het er eens samen over. Het is toch immers ook uw zorg?