Huisarts aan het woord: Toenemende schaarste in de zorg

Soms zou ik de tijd wel willen terug draaien. Een jaar of 30 terug. Toen was ik veel jonger, stond wat onbevangener in het leven, alles leek gemakkelijker. Minder dreiging. Iedereen leek wat meer naar elkaar te luisteren. We hadden wat meer tijd voor elkaar. Toch, het is niet zo, tijd kan ik niet terug draaien. Ik heb te maken met de huidige…

Zo is het ook in mijn vak. Alles is anders geworden. Als arts heb ik andere werkzaamheden gekregen, veel meer administratieve last. Behandelingen die langer doorgaan, ziekten die anders te genezen en te behandelen zijn. Maar ook minder personeel, minder collega’s om voor goede opvolging te zorgen, toegenomen wachtlijsten in de zorg als geheel. We worden ouder, het aantal mogelijkheden qua behandeltechnieken nemen toe. Maar ook worden we langzamer eenzamer. Kijken minder naar elkaar om. Verwachten eigenlijk dat alles geregeld wordt, maar komen er achter dat niet alles meer betaald of vergoed wordt.

Kortom, net zoals 30 jaar geleden hebben we te maken met schaarste, ook in de zorg. En daar zullen we met z’n allen wat mee moeten. Er is veel beschikbaar, maar ook is bepaalde zorg toenemend niet meer beschikbaar. Ik merk het ook in mijn eigen functioneren. Het frustreert me soms mateloos dat ik bepaalde medicijnen niet kan voorschrijven, omdat ze niet leverbaar zijn om welke reden dan ook.
Ik merk dat het zoeken naar nieuw personeel steeds lastiger wordt. Ook merk ik dat een toenemend aantal mensen geen huisarts meer heeft. Dat mensen soms heel erg lang moeten wachten op hun GGZ behandeling terwijl de nood erg hoog is.

Kan ik hier overal wat aan doen? Helaas, nee. Ik moet hier als arts en als mens mee leren omgaan. Maar wel proberen om -als het mij lukt- mijn eigen rust te bewaren.
Binnenkort zijn er weer verkiezingen. Kies wijs. De zorgen en problemen zijn er te over. Anderzijds, kijkend naar de wereld om mij heen: ik woon en leef nog in een rijk en rustig land, waar vrijheid hoog in het vaandel staat. Ik hoop dat ikzelf de toekomstige zorgen aan kan, samen met u!

Tijden zijn veranderd, onze werkzaamheden zijn veranderd. Ik hoop echter dat wij mensen niet al te zeer veranderen, maar dat we mens blijven. Met vallen en opstaan zoekend naar elkaars contact.

Mark Pul