In gesprek met Hans Tijmes - ‘Begin elke dag met een dankbaar hart’

Op zoek naar haar huis in Nunspeet kwam ik uit bij een negentiende eeuwse gerenoveerde hallenboerderij, gelegen tussen weelderig groen. Op het achtererf tref ik Jolanda Pieltjes (56), echtgenote van Pieter, moeder van drie volwassen kinderen, logopediste en vertrouwenspersoon. Haar werk was voor mij de reden om af te spreken: wat draagt en motiveert haar, ook als haar leven even op z’n kop staat?

Hans Tijmes

Ja, ik word gedragen door mijn opvoeding, studie op Windesheim, dertig jaar ervaring als logopedist/vertrouwenspersoon op een school voor zeer moeilijk lerende kinderen en nu voor toerclub De Volharding. Na Pieters hartinfarct hebben we de werkdruk verminderd en staan we open voor nieuwe uitdagingen: kleine opdrachten en vrijwilligerswerk, trouwambtenaar zou ook bij me  passen.  De band met mijn ouders was sterk. Ze waren liefdevol en zorgzaam. Zij gaven mij het vertrouwen in het geloof met als leidraad de tien geboden. Dat bepaalde mijn identiteit. Mijn dochter, bijna arts, zei: “ Als kind neem je alles over van je ouders. Maar ik kwam er achter dat er ook nog andere waardevolle overtuigingen zijn. De kunst is om te kijken, wat ik in mijn leven meeneem en toevoeg.”

Ik heb dertig jaar gewerkt in het speciaal onderwijs,  Voor mij was logopedie communicatie in de breedste zin van van het woord. Het paste bij mij; ik ben van de woorden. Het is prettig om een kind nabij te zijn en te helpen om zich op een duidelijke manier verstaanbaar uit te drukken. Want het geeft veel frustratie als je communicatief niet sterk bent. Als je het met je mond niet af kunt, dan wordt er geduwd of gescholden. Dat is vaak de enige manier van communiceren. 

Het werk van een vertrouwenspersoon is niet gebaseerd op een behandelplan, maar heeft raakvlakken met de logopedie. Bij de sportclub hebben zich gelukkig nog geen concrete casussen voorgedaan. Maar op school heb ik een aantal mensen gesproken die een probleem hadden met een leidinggevende. De begeleiding komt er op neer dat je mensen in een veilige setting gaat helpen op verhaal te komen. Want, misschien zijn er dingen die anders kunnen zijn dan was gedacht. En hoe wil je verder? Betekent het dat je ander werk wil, wil je het werk blijven doen, wil je van de leidinggevende af of moet die zich anders gedragen, wil je dat het bestuur ingrijpt? Daarna worden er diverse mogelijkheden besproken. Maar wel zo van oké, ik luister, ik kan richting geven, maar uiteindelijk ben je zelf  aan zet om stappen te ondernemen. Daarbij kan je vertrouwen op mijn ondersteuning.

Het geloof heeft ons altijd kracht, moed en vertrouwen gegeven om door te gaan. Ook in de tijd rond het hartinfarct van Pieter. Mijn motto is, begin elke dag met een dankbaar hart.”