Nunspeter streeft naar eerherstel zwarte honingbij

Miljoenen jaren geleden was de zwarte honingbij heersend in de natuur van noordwest Europa. Door menselijk ingrijpen zoals cultivering van het landschap, maar veel meer nog door het importeren van soorten uit landen als Italië en Slovenië is ‘de zwarte’ nagenoeg verdwenen, met uitzondering van kleine groepen op Waddeneilanden en plukjes hier en daar in bomen.

Dick van der Veen

Toen Jakob Bouw uit Nunspeet in 2014 met imkeren begon kwam de zwarte bij op zijn pad. “Ik kwam erachter dat er veel soorten zijn  die in Nederland niet thuis horen. Bijen die het niet kunnen vinden in de natuur, schuilen in spouwmuren en daken en dus heel beperkt in oude bomen. Dat stuitte me tegen de borst. Ik heb larfjes van de zwarte honingbij uit Frankrijk gehaald en met groot geduld en precisie gewerkt aan het telen van koninginnen. Door contact met de Leidse professor Jacques van Alphen, evolutionair ecoloog, kreeg ik een warme medestander. Op 31 oktober 2024 hebben we de stichting Dutch Dark Honey Bee Association van de grond getild. We werken toe naar een bestuur van vijf mensen die net als ik zeer gedreven zijn.”

Wat beoogt die stichting?

“We willen de bij, die bestand is tegen het klimaat, en zich daarbij aanpast, terug. Een zwarte honingbij vliegt al uit bij een graad of zes en laat zich ook niet afschrikken door een buitje regen. Met de eigenaren van de landgoederen Welna en Tongeren hebben we afspraken gemaakt voor een proefneming met een volk in een kast. Dat moeten uiteindelijk stapsgewijs 150 volken worden die op de bosrijke Veluwe kunnen gedijen. In eerste instantie hebben we een gebied van 50 vierkante kilometer nodig met er omheen een beschermende ring van zeven vierkante kilometer. We koersen af op het vinden van voldoende imkers in een straal van vijf kilometer waardoor we het werkgebied kunnen uitbreiden. Met een gift van 3.000 euro van De Cirkel Nunspeet kunnen we nog beter geschikte kasten aanschaffen die het wetenschappelijk aspect een boost geven.”

Steun

Jakob heeft binnen de imkerij in zijn woonplaats al veel steun gekregen voor het werk van de stichting. Begrip voor het feit dat generaties lang elkaar napraatten in een proces dat de zwarte honingbij verdrong uit het landschap. Het verkrijgen van hogere honingopbrengst is een van de elementen die er aan ten grondslag ligt. Maar ‘de zwarte’ is degene die hier thuis hoort en is  aangepast aan de natuur, behaarder is en wat als een jas kan worden beschouwd in streken waar het wat kouder is. Die ontbreekt dan weer in mediterrane streken. Uiteindelijk zullen imkers ook voordeel hebben van de terugkeer van de originele bij die zichzelf kan redden. Het vergt een aantal jaren om het zover te krijgen, maar Bouw en ‘zijn’ stichting  gaan er vol voor. Hij is ook op zoek naar vrijwilligers die intrinsiek gemotiveerd zijn en er samen aan willen tillen.

Voor inlichtingen: info@ddhba.nl