Waar een klein lichtje groot wordt

Op de drempel van oud naar nieuw willen we stilstaan, terugkijken en betekenis geven aan wat was. We nemen afscheid van 2025 en staan aan de drempel van een nieuw jaar. 

Rond Kerst en de jaarwisseling kijken veel mensen vooruit. Het is een tijd van licht en samenzijn. Maar niet voor iedereen voelt deze periode zo warm.

Dat besefte ik me tijdens een bezoek aan een weduwe die tegenwoordig in een zorginstelling woont. Een jaar geleden verzorgden wij de uitvaart van haar man. Toen was het verdriet rauw en allesoverheersend. Nu is het stiller geworden, maar het gemis niet kleiner. Verdriet verandert, maar verdwijnt niet.

Ze vertelde hoe ze samen konden genieten van deze tijd. “Als het donker werd, stak ik kaarsjes aan. Ik zette koffie en legde een stukje boterletter op het warmhoudplaatje. Dan zaten we samen op de bank. Dat was geluk.” Die momenten leven nu voort in haar herinneringen. Warm, maar ook pijnlijk om wat er niet meer is. Na het overlijden van haar man verhuisde ze naar de zorginstelling. In de centrale hal staat een prachtig versierde kerstboom, maar op haar verdieping verdwijnt die sfeer. De gangen zijn kaal en de muren leeg. Ze vertelt over haar huis, de buurman met zijn hond, kinderen uit de straat die een zelfgemaakte kerstkaart brachten. Kleine ontmoetingen die het leven kleur gaven. Nu zit ze bij het raam, met uitzicht op een grijze muur. Ze vraagt of ik haar tafel wil dekken. Aan tafel zegt ze meerdere keren hoe fijn ze het vindt dat ik langskom met een kerstkaartje. Daar, aan die eenvoudige tafel, dringt door hoe groot een klein gebaar kan zijn. Voor de één zo gewoon, voor de ander een lichtpunt in donkere dagen.

Misschien is dat wel de kerstgedachte: dat we niet alleen het licht zoeken, maar het ook willen zijn. Wij wensen u in het nieuwe jaar veel liefde en veerkracht toe. Dat er mensen in de omgeving zijn die steun en hulp bieden daar waar nodig.