Opinie: Kinderdag - dag van de Leerkracht...

Vroeger, ik weet het nog goed, probeerde ik het altijd als kleine onbevangen jongen van een jaar of acht. Twee keer per jaar stelde ik, tijdens Vader- en Moederdag, vast dat het toch behoorlijk oneerlijk was dat er niet zoiets als een Kinderdag bestond.

Een dag waarop ik als kind eens verwend zou worden met een zelfgemaakt ontbijtje op bed. Een cadeautje zou krijgen in de vorm van een zelf gekleide en beschilderde koffiemok met niet minder dan een half oor in tact. Hierop antwoordden mijn ouders steevast met de gevleugelde one-liner dat het élke dag Kinderdag was en daar had ik het dan mee te doen.

Vijftien jaar later zit ik nog niet met ouderschapsverplichtingen en dus heb ik nog geen recht om zelf te worden verwend tijdens Vaderdag. Gelukkig is er dan nog wel de vijfde van oktober om naar uit te kijken; de dag van de leerkracht. Normaal gesproken een dag waarop kinderen een lekker stuk chocola (of doos frikandellen) meenemen voor de meester, of aankomen met een zelfgemaakte tekening of handgeschreven kaart. Dit jaar is het helaas anders. Een lege klas, met lege stoelen. Een leeg gebouw waar de ziel die er de rest van de week huist, vandaag even niet thuis geeft.

De lege klas geeft een gek gevoel. Het hoort niet en toch is het een noodzakelijk kwaad. Vakantie hebben we genoeg, dus dit ene extra dagje kunnen we heus missen. Natuurlijk is het fijn als het de 23e is en er weer een flinke hoeveelheid statiegeld op de rekening wordt gestort, maar ook dat geld, ach, als we daarvoor elke dag onszelf uit bed zouden hijsen, hadden we beter een echt vak kunnen leren.

Die kinderen, in al hun soorten en maten, met al hun schitterende eigenaardigheden en mooie verhalen. Die kinderen die elke dag binnen komen lopen om van jou als juf of meester nieuwe dingen te leren en er een toffe dag van te maken. Die kinderen die naar je opkijken en dolgraag willen dat je oog voor ze hebt. Dat is waar wij het voor doen, elke dag weer.

Bureaucratie, onnodige administratieve verplichtingen, grote klassen en een groeiende diversiteit aan niveaus maken het alsmaar lastiger voor ons om elke dag te maken tot wat het behoort te zijn; de dag van het Kind. In de klas zou elke dag een dag moeten zijn dat iedere leerling voldoende aandacht en tijd krijgt van zijn of haar juf of meester, maar in het huidige onderwijslandschap is dat lastig, zo niet schier onmogelijk.

Wij ontnemen de leerlingen op deze dag dat wij het werk neerleggen deze zaken dus ook niet lichtzinnig. Wij kiezen op deze dag voor éen keer heel bewust voor onszelf, zodat we hierdoor hopelijk zo snel mogelijk weer volledig aan de kinderen kunnen denken. Wij doen het geenszins omdat wij er van genieten eens onderdeel en onderwerp te zijn van de opening van het achtuurjournaal. Laat ons maar een stille en stabiele kracht zijn van onze samenleving, die op de achtergrond met liefde haar prachtige en eervolle werk doet. Als het niet absoluut noodzakelijk was, zouden we never-nooit het werk neerleggen. Daarvoor houden we er veel te veel van.

Maar het moet. We moeten als leerkrachten laten zien dat er een limiet zit aan dat wat we op kunnen brengen voor ons werk en dan heb ik het voornamelijk over het werk dat ons afleid van ons werkelijke doel. We moeten eerlijk zijn tegen ouders, regering en bovenal ons zelf, want als je een voorwerp maar lang en hard genoeg buigt, kun je wachten op het moment dat het zal breken.

Volgend jaar, als het weer vijf oktober is, moeten we gewoon met een lach op ons gezicht tegen die onbezonnen jongen van een jaar of acht kunnen zeggen dat het na die ene dag van de Leerkracht, gewoon weer Kinderdag zal zijn. Zoals het hoort.

Gert van Boven, Petraschool, Nunspeet