Column Alice van de Steeg (ChristenUnie Nunspeet): Groen geluk

Zo nu en dan ben ik somber gestemd over hoe onze samenleving eruit ziet. Verschillen lijken soms zo intens groot en de bereidheid om ze te overbruggen zo ver weg. Als ik verder somber dan vraag ik me af of het ons ooit gaat lukken om echt samen te leven. In een wereld waar het niet meer gericht is op hoe wij leven maar op hoe je het voor jezelf zo goed mogelijk regelt, lijkt samenleven echt ver weg.

Als raadslid heb ik de mazzel om zo nu en dan uitgenodigd te worden op plekken waar ik normaal gesproken niet direct te vinden ben. Vorige week was ik bij de volkstuinen in Nunspeet. En ik kan u vertellen: daar ging ik somberend heen en fluitend weer weg. Naast dat het bezoek een feestje was, heb ik gezien dat het gewoon echt kan. De volkstuinen in Nunspeet bleken namelijk zoveel meer te zijn dan een plek van aardappels, boerenkool en tropische gewassen. Het is een ideale mini-maatschappij die ons veel kan leren over verbinding, duurzaamheid en het overbruggen van verschillen. Diversiteit is hier helemaal ‘geen ver van je bed show’ maar gewoon samen tuinieren. Of je nu gepensioneerd bent, een jong gezin hebt, een geboren Nunspeter bent of Afghaanse vrouw. Het doet er niet toe. De volkstuinen in Nunspeet zijn een mooie smeltkroes van verschillende achtergronden.

Een trotse tuinvrouw vertelde mij: “Als ik iets over heb, zet ik dat op de hoek van mijn tuin, anderen weten dan dat ik het missen kan”. En sta je voor een tuintechnisch raadsel? Advies is gratis en een helpende hand ook. Want volkstuinders functioneren zo het beste: met oog voor elkaar en voor de natuur. En natuurlijk zijn er verschillen bij volkstuinders. Niet iedereen omarmt permacultuur en niet iedereen omarmt mest van de boer om de hoek. Maar de verschillen zijn hier niet de baas.

De volkstuinen van Nunspeet zijn voor mij het levende bewijs dat het anders kan. Dat je met een klein stukje tuin een wereld van verschil kan maken. Voor jezelf en voor de ander. Als trotse inwoner van Elspeet zeg ik: doe ons alsjeblieft een volkstuin. Een klein stukje tuin waar we zelf kunnen groeien en waar de verschillen er niet toe doen. In een wereld die soms snel en onoverzichtelijk is, zal ons dat goed doen.