Column Arnold Bergmans: November op de Veluwe

Het is begin november 2024 en de herfst is eindelijk in volle gang. De Veluwe kleurt in warme aardetinten, bedekt met een tapijt van gevallen bladeren. Dit bladerdek verschijnt steeds later in het jaar, alsof de natuur haar ritme kwijt is. Waar vroeger in oktober al dikke lagen bladeren lagen, hebben ze nu tot november gewacht om hun kleuren te tonen en de grond te bedekken met die typische geur van herfst.

De klok is weer een uur teruggezet, wat ons herinnert aan de verandering van ritme. De avonden vallen sneller, de schemer komt eerder, en we passen ons aan aan de kortere dagen. Het voelt echter anders dan voorheen, alsof de natuur zelf langzaam verschuift, en wij mee moeten in een ritme dat steeds minder voorspelbaar is.

De Veluwe oogt prachtig in deze nieuwe herfst. Langs de paden liggen de bladeren in dikke lagen, nog net helder genoeg om ons aan de herfst te herinneren. Maar de seizoenen rekken zich uit; het vallen van de bladeren, de koelte van oktober, de eerste nachtvorst komen nu steeds later. De vogels zingen nog najaarsliederen, paddenstoelen verschijnen pas laat, en ook de dieren lijken verrast door deze verschuiving.

Niemand weet precies waar dit heen gaat. De natuur is ongrijpbaar, en elke voorspelling is slechts een schatting. Wij dwalen over de zandverstuivingen, ademen de geur van de gevallen bladeren in en voelen ons, net als de natuur, gedwongen ons ritme te verleggen. Het bos straalt rust uit, maar ook een beetje melancholie, alsof alles zich probeert aan te passen aan een onvoorspelbare toekomst.

De schoonheid van de Veluwe schuilt in deze onverwachte veranderingen, in de stilte die het bos ons biedt, waarin het ons herinnert dat niet alles maakbaar is. Terwijl we over modderige paden lopen en de warmte van onze jassen voelen, beseffen we dat we niet kunnen bepalen wanneer de herfst precies komt, wanneer de bladeren vallen of wanneer de koude wind ons begroet. We volgen slechts, en observeren de ritmes die ons binden aan de natuur. Zo wachten we op de winter en genieten we van de laatste kleuren en het knisperen van bladeren onder onze voeten.