Henk Makkink: voorzitter van consensus

Henk Makkink, de nieuwe voorzitter van voetbalvereniging Nunspeet, is volgens zijn omgeving de man van de consensus. Maar in een gesprek met hem kom je erachter dat er ook een sausje van fanatisme overheen gaat. Nooit met gestrekt been, dat lijkt net zo min bij hem te passen als een warme douche op een ijsbaan. 

Dick van der Veen

In eerste instantie werd voor een nieuwe voorzitter gekeken naar de buitenwacht. Op enig moment echter kwam men er achter dat ze de opvolger in hun midden hadden.

In 1986, na zijn verhuizing van Mastenbroek naar Nunspeet, werd hij lid van de plaatselijke voetbalclub. Als speler van ’s Heerenbroek werd hem talent toegedicht.  “De overgang van een club in de onderafdeling naar het geel en blauw van toen was heel groot. Ik heb er mooie jaren gehad met mannen als Brucht Bergsma en Jan Bos die het nog ver schopten in het amateurvoetbal. Ik kwam bij Nunspeet niet verder dan een reservebeurt uit tegen ACV en balde daarna met veel plezier in het tweede en derde elftal. Aansluitend was ik de jongste in een roemrucht veteranenteam waarbij je moet denken aan mannen als Gert Bouw en Bennie Vlieger.”

In 2016 stapte hij binnen in het interim bestuur. Arnold Zoet, Gert Jan Karsten en Eibert ten Brink waren de mannen die hem op het schild van het waarnemend voorzitterschap hesen. “De langste periode heb ik in het ‘definitieve’ bestuur sponsorzaken voor mijn rekening genomen. Daar heb ik als concessie aan het thuisfront nu afscheid van genomen. Mijn vrouw geeft me wat dat betreft alle medewerking, maar het mag niet zo zijn dat de voetbalclub het eerste huis gaat worden.”

Makkink geeft zijn voorgangers Rob Buis en Erik Molenschot complimenten. “Ze hebben samen met de overige bestuursleden van vv Nunspeet een gezonde club gemaakt. Er zijn mensen die menen dat je een verdienste van iemand moet afleiden aan de keren dat een bestuurder met de handen in de zakken langs de lijn staat; de werkelijkheid is dat de waarde steekt in wat je allemaal achter de schermen tot stand brengt.”

Hij laat de gesprekken over het nieuwe sportpark over aan Rob en Erik, die samen met Eibert ten Brink en Marco Lokhorst de contacten met de gemeente onderhouden. “Er is genoeg te doen. Je moet je als voorzitter conformeren aan het bestaande beleid. Niemand is groter dan de vereniging! Natuurlijk heb ik mijn ambities. Ik zou graag willen dat ouders van jeugdleden een paar zaterdagen per jaar een handje toesteken. Verder denk ik aan het G-voetbal. We onderzoeken hoe we dat met goede begeleiding voor elkaar kunnen krijgen.”

Hij geeft Werner een pluim als hoofdtrainer, stelt vast dat hij met zijn staf een eenheid smeedde en verwacht veel van zijn opvolger Gert Jan Karsten, ook een kind van de club die als trainer acteerde op het hoogste niveau in het amateurvoetbal, maar nu door omstandigheden liever dichter bij huis wil optreden. En verder staat hij vierkant achter het beleid om de eigen jeugd perspectief te bieden op een plek in de eerste selectie. Zijn innigste wens: promotie in het jubileumjaar.