Column Jeroen Marcus: Toch zorgen?

Ik ben import Nunspeter, zoals we dat hier zeggen. Als iemand vraagt: ‘Van wie bin ie der ene?’ en ik zeg ‘Marcus’, dan is het klip en klaar: ik ben niet van hier.

Toch voelt dat nu anders. Ik voel me Nunspeter en zou nergens anders liever wonen. Nunspeet heeft alles: natuur, winkels, sport, cultuur en rust - ook op zondag. Maar het belangrijkste: hier zien we naar elkaar om.

Onlangs verkochten wij ons huis aan - wederom - import. Ze kwamen al jaren naar Nunspeet op vakantie en wilden hier wonen. De reden? Hier word je vriendelijk gegroet op straat en ben je welkom.

Dat blijkt niet alleen uit een ‘goedemorgen’ op straat. Toen Oekraïners opvang nodig hadden, stonden we massaal op. Nunspeters hadden de opvang zo geregeld. En dat is slechts één van de talloze voorbeelden. Omzien naar elkaar is hier vanzelfsprekend.

Toch maak ik me zorgen. Politieke discussies overspoelen onze huiskamers en harten. Het lijkt alsof we altijd moeten kiezen tussen voor of tegen. Dat drijft een wig tussen mensen, in gezinnen en kerken. Het omzien naar elkaar staat onder druk.

Onlangs stond op social media een bericht over huisvesting van statushouders. Een complex onderwerp. De reacties waren hard: ‘Oprotten naar je eigen land’, ‘Eigen volk eerst’. Begrijp me niet verkeerd, de vraag ‘Waar moeten onze jongeren wonen?’ is terecht. Maar deze discussie is niet zwart-wit en al helemaal niet de schuld van statushouders, maar van te weinig betaalbare woningen.

Een collega-raadslid zei: ‘De barmhartige Samaritaan is kennelijk dood’. Ja, dat zou je denken als je de reacties las. Maar ik geloof dat de meerderheid anders denkt. De wereld bestaat niet alleen uit voor of tegen.

Laten we dat voor ogen houden. Zodat we niet uit elkaar worden gedreven door gepolariseerde standpunten en we er voor elkaar zijn én blijven. Want dát is Nunspeet. Samen, voor elkaar. Dáár moeten we voor strijden.

Zodat ook een import-Nunspeter zoals ik hier welkom is. En dat die, als iemand vraagt: ‘Van wie bij ie der ene?’ een vriendelijke lach en een koekje bij de koffie krijgt.

Want zo zijn we in Nunspeet.