Column Arnold Bergmans: Niet alleen jij hebt voorrang

Op een gewone doordeweekse dag, ergens tussen Epe en Nunspeet, reed ik in alle rust over een slingerend weggetje toen ik ineens dat gele bord zag ‘Pas op: overstekend wild’. Het stond daar heel gewoontjes, zonder zwaailicht of toeter, maar het zette me toch aan het denken.

In de auto zit je in je eigen bubbel. Je denkt aan je boodschappenlijst, aan dat ene telefoontje dat je nog moet plegen of aan de boter die je weer vergeten bent. En dan zo’n bord. Alsof de natuur even op de rem trapt en zegt: ‘Hallo, wij leven hier ook!’

De meeste mensen rijden gewoon door. Sommigen kijken niet eens op van hun telefoon. Maar ik keek wel. Omdat ik weet dat het geen grap is. Op de Veluwe kan er echt ineens een ree, edelhert of wild zwijn je pad kruisen. Geen waarschuwing vooraf, geen netjes oversteken bij groen licht. Nee, gewoon pats, boem. Daar is het.

En weet je wat het is? Dat bord gaat niet alleen over wild. Het gaat over alles wat onverwacht je leven binnen kan wandelen. Een zieke ouder, een vallende tak, een onverwachte ontmoeting, een verandering van plan. Het leven is vol overstekers. Dingen die je niet aan ziet komen, maar die je wel dwingen om te reageren. Om bij te sturen. Om af te remmen.

Wij denken vaak dat wij voorrang hebben. Dat wij bepalen waar we heen gaan, hoe snel en wanneer. Maar in de praktijk is het de natuur, het toeval, het onverwachte dat af en toe zegt: ‘Even wachten.’

En ja, natuurlijk ben ik doorgereden. Er sprong niets over. Geen zwijn. Geen hert. Geen vos. Alleen een gedachte die bij me bleef, wie altijd denkt dat hij alleen op de weg is, mist niet alleen het wild, maar ook het wonder.