Arnold Bergmans: De blauwe bende van Nunspeet

Het was in het najaar van 1974 toen er iets begon te gonzen tussen de zandwegen en dennenbossen van Nunspeet. Een stel Hells Angels uit Duitsland, berucht om hun lawaai, leren jassen en grootspraak, had besloten dat ze de Veluwe wel als nieuw territorium konden gebruiken.

Ze kwamen over de grens gedenderd als een kudde stieren op hun Harley’s. De motoren bulderden over de Harderwijkerweg, door het dorp, en zelfs de kippen van boer Van ’t Hul vlogen van schrik de weg op. De Angels dachten indruk te maken, maar ze kenden de Nunspeetse boeren niet.

Tussen de bossen leefden mannen die gewend waren hun eigen boontjes te doppen. Ze lieten zich door niemand de wet voorschrijven. En toen er op zaterdagavond cafés werden opgezocht, glazen sneuvelden en een dorpsmeisje in tranen thuiskwam, was de maat vol.

Een paar dagen later verzamelden boeren, jagers, vissers, timmerlieden en zelfs de plaatselijke smid zich bij de loods van Gerrit ‘de Blauwe’ van Beek: een man met staalblauwe ogen en een nog blauwere overall. Hij sprak de woorden die later legendarisch werden: “Als zij de hel meebrengen, laten wij ze dan de hemel van Nunspeet laten zien, met donderslag erbij.” Zo ontstond De Blauwe Bende, genoemd naar Gerrits overall en de mysterieuze blauwe nevel die ’s ochtends boven de Veluwse bossen hing.

De nacht van 22 november 1974 ging de geschiedenis in als ‘De Nacht van de Blauwlichten’. De Hell’s Angels zaten in het oude café bij de spoorlijn, toen het geluid van tientallen tractoren naderde. Koplampen gloeiden in het donker als een leger felle ogen. De boeren kwamen niet met wapens, maar met touwen, hooivorken en een vastberadenheid die dieper zat dan de wortels van de dennen.

Wat er die nacht gebeurde, weet niemand precies. Sommigen zeggen dat het bij woorden bleef. Harde woorden. Anderen fluisteren dat er een paar leren jassen achterbleven in de modder bij de Molenweg. Feit is: de volgende ochtend waren de motoren verdwenen. Alleen wat olievlekken in het zand herinnerden nog aan hun bezoek.

De Blauwe Bende bleef daarna nog een tijdje bestaan. Niet als vechtersbazen, maar als stille wachters van hun dorp. Er werd nooit meer over geschreven, maar in de kroegen van Nunspeet wordt nog weleens met een knipoog gezegd: “Als er ooit weer onrust komt, hoor je het gegrom van tractoren in de verte. En de fluistering van een naam die nooit echt verdwenen is: De blauwe bende.”