Column Kristel Vochteloo: Stilstaan om échte aandacht te geven

De zomervakantie is een periode waarin ons leven vaak wat vertraagt. Er is meer tijd voor elkaar en ruimte voor mooie gesprekken. Inmiddels is de vakantie voorbij en is het ‘gewone leven’ weer begonnen. Welke momenten waren waardevol en blijven ons bij?

Als ik terugkijk op mijn leven, zijn het lang niet altijd de grote gebeurtenissen die ik me herinner. Het zijn vooral de momenten waarop er écht tijd was voor elkaar. Samen aan tafel. Een gesprek. Een wandeling. 

Juist in de vakantie ontstaat ruimte om elkaar weer écht te zien. We hebben minder haast en zijn meer aanwezig. Dat doet iets met de verbinding tussen mensen.

Maar dan begint het gewone leven weer. We gaan van de ene afspraak naar de andere, zonder bewust stil te staan, terwijl juist een korte pauze kan helpen om daarna weer met volle aandacht aanwezig te zijn.

Als ik tussen afspraken door even stil word en bid, kan ik mezelf afvragen: Hoe gaat het werkelijk met degene die ik zo ga ontmoeten? Wat heb ik hem of haar te geven?

De Here Jezus laat mij daarin iets zien wat ik prachtig vind. Hij keek mensen aan. Hij zag hen werkelijk. Zelfs onderweg naar het zieke dochtertje van Jaïrus stond Hij stil bij een vrouw die Hem nodig had.

Ook wij mogen leren vertragen. Niet alleen bezig zijn met waar we naartoe moeten, maar ruimte maken om te zien wie er voor ons staat. Niet alleen horen wat iemand zegt, maar ook oog hebben voor wat eronder ligt. Wat vertellen iemands ogen en lichaamstaal? Wat blijft onuitgesproken?

Wellicht is dit wat we na de vakantie mogen meenemen: niet alleen de rust, maar ook de aandacht. De ruimte om elkaar écht te zien.

Dat begint misschien eenvoudig: even stilstaan, een gebed, onze telefoon wegleggen. En dan werkelijk kijken naar degene die voor ons zit.

Want we hebben elkaar iets heel kostbaars te geven: onverdeelde aandacht.