Column: Even stilstaan

Op de markt, in de supermarkt of tijdens een verjaardag. Van die gewone momenten waarop mensen zomaar met elkaar in gesprek raken. Niet zelden hoor ik dan de woorden: “Eigenlijk weet ik niet waarom het niet lekker met me gaat.” Wanneer ik doorvraag, ontvouwt zich vaak een levensverhaal waarin verlies een grotere rol speelt dan iemand zich had beseft.

En bijna altijd ontdek ik hetzelfde: veel mensen denken bij verlies vooral aan een overlijden. Maar verlies is zoveel breder dan dat. Het leven vraagt ons soms afscheid te nemen van dingen die ooit zo vanzelfsprekend leken. Van gezondheid. Van een relatie. Van werk. Of van een toekomst zoals je die voor ogen had. Wat mij telkens weer raakt, is dat we vaak alleen het zichtbare verlies herkennen. Terwijl daaronder nog zoveel andere verliezen verborgen liggen. Verliezen waar we niet snel een naam aan geven, maar die ons leven wel degelijk vormen. Het verlies van vertrouwen, vanzelfsprekendheid, vrijheid, geborgenheid, toekomstverwachtingen of een stukje van onze identiteit.

In mijn praktijk kijken we daarom niet alleen naar het zichtbare verlies, maar ook naar alles wat daarachter schuilgaat. Vaak wordt dan pas duidelijk hoeveel iemand onderweg is kwijtgeraakt. Wanneer daar eindelijk woorden voor komen, ontstaat erkenning. Niet omdat het verleden verandert, maar omdat wat verborgen bleef, eindelijk gezien mag worden. 

In de Bijbel lees ik hoe God mensen steeds opnieuw uitnodigt om hun verhaal bij Hem te brengen. Niet alleen de mooie hoofdstukken, maar juist ook de pijnlijke: “Hij geneest de gebrokenen van hart, Hij verbindt hen in hun leed.” (Psalm 147:3) Die woorden geven mij hoop. Niet omdat verdriet ermee verdwijnt, maar omdat geen enkel verlies Hem ontgaat.

In de columns die elke twee weken in Nunspeet Huis aan Huis zullen verschijnen, neem ik u graag mee in verhalen uit het dagelijks leven. Verhalen over verlies, hoop, veerkracht en herstel. Misschien herkent u hierin iets uit uw eigen leven. Of helpt het u om met zachtere ogen naar de ander te kijken.

Even stilstaan: Welk verlies heeft u gevormd, zonder dat u het ooit echt als verlies zag?

Kristel Vochteloo