In gesprek met Hans Tijmes - ‘Vrijheid is keuzes kunnen maken’

De 40-jarige Basel Tome is gevlucht uit Syrië. Hij is getrouwd, vader van twee dochters, een zoon, en een kind op komst. In Nunspeet, waar de kinderen werden geboren, woont het gezin nu 8 jaar in vrijheid. Drie jaar geleden kregen ze de Nederlandse nationaliteit.

Hij vertelt: “Syrië was in een burgeroorlog verwikkeld, neutraal blijven ging niet, je was voor of tegen het regime. Ik was net getrouwd en had mijn studie afgerond als civiel Ingenieur. Ik moest kiezen: dienstplicht vervullen, of de gevangenis in. In 2013 besloot ik naar Jordanië te vluchten. Ik kwam terecht in een vluchtelingenkamp. De levensomstandigheden waren sober: voldoende eten en een veilige plek om te slapen. Zonder toestemming mocht je het kamp niet uit, je moest je als gast aan de regels houden. Bij overtreding werd je zonder pardon de grens naar Syrië over gezet. Ik heb in 3 jaar geen werk kunnen vinden. Plotseling kreeg ik een kans om buiten Jordanië te reizen. Zonder visum kon je alleen naar Turkije. Daar vertelde een vriend: “Als je de taal niet spreekt, ook al werk je 12 uur per dag, dan kan je nauwelijks rondkomen. En de overheid biedt geen steun.

Voor mij en mijn vrouw was daar geen toekomst. Na onderzoek dacht ik aan Europa en koos voor Nederland. Ik had gelezen over het lage land, de strijd met het water, de aanleg van bruggen, tunnels en dijken. Dat was precies mijn vakgebied, de civiele techniek. En ik las ook over de krapte op de arbeidsmarkt.

In 2015 ben ik als vluchteling naar Nederland gekomen. Met hulp van mijn nicht, die in Amsterdam woont, ben ik naar Amsterdam gegaan. Op het Centraal station heb ik een politieman gevraagd waar ik me moest melden. Hij verwees me naar een asielopvang, vlakbij de Johan Cruijff-ArenA. Nadat ik gescreend was en geregistreerd, kreeg ik een slaapplek. In de 7 maanden die ik daar verbleef, heb ik op eigen initiatief en met behulp van een leerboek (A practical Dutch grammar), gemaakt door een Marokkaans-Nederlandse man en een Nederlandse vrouw, basis-Nederlands geleerd. De man had het boekje vertaald in het Arabisch. Om alles nog eens te controleren werd ik naar Doetinchem overgeplaatst. In afwachting van uitslag moest ik daar 25 dagen blijven. Toen het licht op groen stond, ben ik overgeplaatst naar Winterswijk. Na 5 maanden kon ik met ondersteuning van de gemeente Nunspeet en Vluchtelingenwerk in Nunspeet gaan wonen, eindelijk mijn vrouw laten komen en gaan werken. 

Via een uitzendbureau ben ik begonnen bij Van Gelder (Grond-, Water- en Wegenbouw). Zij gaven mij de kans om in mijn vakgebied, de civiele techniek, op te klimmen van projectondersteuner tot projectcoördinator in vaste dienst. In de 7 jaar dat ik daar nu werk, hebben zij mij in alles ondersteund. Wij zijn Van Gelder, de gemeente Nunspeet en Vluchtelingenwerk heel dankbaar. Je ziet maar weer: Als je mooie dingen van een ander wilt, dan moet je die eerst zelf ook tonen. Mijn motto: Vrijheid is: keuzes kunnen maken.” Met zachte stem sluit Basel af: “Wij zijn nu gelukkig.”