Historie: Commotie Oranjepark in 1970

Het Oranjepark is altijd al een plek geweest waar Nunspeters graag wandelen, op een bankje zitten, kijken naar de eenden bij de vijver of luisteren naar een muzikaal optreden in de muziekkoepel. Er ontstond dus een flinke opschudding toen in 1970 een plan bekend werd om de Oosterlaan door te trekken dwars door het park naar de Laan. Een actiecomité moest die ‘racebaan’ voorkomen.

Dick Baas

Het ruim 1 hectare grote Oranjepark was aanvankelijk eigendom van de Maatschappij De Veluwe, opgericht door de fabrikant Molijn. Het terrein was bestemd voor villabouw, maar werd vooral gezien als een gebied met natuurschoon, waar de inwoners graag wandelden. Daarom was er in 1920 een ‘aangenaam’ gesprek tussen het college van B&W en de directie van Maatschappij De Veluwe over de verkoop van het terrein aan de gemeente tegen een prijs van 95 cent per m2, mits het niet bebouwd zou worden en de eiken bleven staan. De gemeente mocht er wel een park van maken. De gemeente hapte toe en de raad besloot op 28 oktober 1920 tot de aankoop van 1 hectare bouwland met bomen. Dat park kwam er in 1933 als werkverschaffingsproject. Men had grond nodig voor de reconstructie van de F.A. Molijnlaan en het ophogen van de Brinkersweg. Zo ontstond de vijver in het Oranjepark. De naam Oranjepark kwam in december 1936 op verzoek van de Oranjevereniging en had alles te maken met het huwelijk van prinses Juliana en prins Bernhard op 7 januari 1937.

Er kwam in 1949 een muziekkoepel, de vijver kreeg een fontein en het park werd verlicht. Voor de VVV werd het park een toeristische attractie.

Weg door het park

In 1970 verschenen er berichten in de krant dat de gemeente een autoweg wilde aanleggen door het park. Die weg zou rakelings langs de vijver gaan. Er moesten ongeveer 45  bomen, waaronder 200 jaar oude eiken, gekapt worden. Het ging om de Oosterlaan die doorgetrokken moest worden naar de Laan.

Gezien vanaf de tekentafel bij de planoloog een volkomen logisch plan. Het toenemend verkeer vanuit de snelgroeiende wijk Oenenburg zou gebaat zijn bij een snellere verbinding naar het centrum van Nunspeet. De Oosterlaan rechtstreek doortrekken naar de Laan zou verkeerstechnisch de oplossing zijn. Maar de Nunspeters dachten er anders over. ‘Aangezien dit een meer dan brute aantasting van dit nog altijd erg mooie hart van Nunspeet zou zijn, hebben verscheidene Nunspeters de hoofden bij elkaar gestoken om tegen dit gevaar een dam op te werpen’. Er werd een comité opgericht dat over het natuurschoon ging waken. Het comité kreeg heel veel adhesiebetuigingen en openlijke steun van de VVV. Het ging in gesprek met het college om tot oplossingen te komen waarbij het Oranjepark geheel behouden zou blijven. Begin januari 1971 kon burgemeester Langman in zijn maandelijkse gesprek met de pers de geruststellende mededeling doen dat de gemeente afzag van wegen door het Oranjepark. Het comité bleef bestaan en werd de basis van de latere Stichting Natuurschoon Nunspeet.