Column Kristel Vochteloo: Even stilstaan en ruimte geven aan verdriet

“Ze zag me wel. Daar ben ik eigenlijk zeker van. Heel even kruisten onze blikken elkaar tussen de groente en het brood. Daarna keek ze snel een andere kant op. Alsof ze ineens iets heel belangrijks in het schap had ontdekt.”

Misschien herkent u het. Bent u degene die niet werd aangesproken. Juist in een periode waarin u een vriendelijk woord of een luisterend oor zo nodig had.

Misschien herkent u uzelf juist aan de andere kant. Kwam u iemand tegen van wie u wist dat hij of zij een groot verlies had meegemaakt. En u dacht: Straks zeg ik iets verkeerds. Dus liep u maar door.

Degene die rouwt, verwacht meestal geen perfecte woorden. Vaak is een eenvoudige “Ik moest aan je denken” of “Hoe is het nu?” al genoeg.

Degene die wegkijkt, doet dat meestal niet uit onverschilligheid, maar uit onzekerheid.

Wat als we onszelf iets minder druk zouden maken over de juiste woorden? Want eerlijk gezegd zijn er zelden perfecte woorden bij verlies.

Er is wél iets anders wat een verschil maakt: iemand die even blijft stilstaan.

Iemand die durft te vragen hoe het gaat. En laat merken:

Ik zie jou. Jouw verdriet raakt me.

Ook Jezus bleef stilstaan bij verdriet.

In Johannes 11 lezen we over het overlijden van Lazarus. Wanneer Jezus Maria, de zus van Lazarus, ontmoet en haar verdriet ziet, wordt Hij diep geraakt. Hij weet dat Hij Lazarus uit de dood zal opwekken. En toch huilt Hij.

Hij ziet wat de dood met mensen doet. Het verdriet, het gemis, de pijn van het afscheid. Het raakt Hem.

“Jezus weende.” - Johannes 11:35

Wat zegt dat ons? We hoeven het verdriet van de ander niet op te lossen. We hoeven niet het juiste te zeggen.

We mogen er gewoon zijn.

Blijven staan. Luisteren. Meehuilen.

Want gedeeld verdriet wordt niet minder verdrietig, maar vaak wel minder eenzaam.