Laura staat met haar ernstig zieke dochter op straat. Ze komt niet in aanmerking voor een huurwoning en kan geen woning kopen
Laura staat met haar ernstig zieke dochter op straat. Ze komt niet in aanmerking voor een huurwoning en kan geen woning kopen Frieda Fennell

Ermelose Laura staat op straat door woningnood

8 oktober 2022 om 11:00 Algemeen

De verhuisdozen zijn ingepakt; de verhuizers staan daags na het interview op de stoep. Waar ze heen gaat? “De spullen naar de opslag. Zelf heb ik geen idee.”

Laura Hermsen wordt hard getroffen door de woningnood. Maar niet alleen zij. Haar ernstig zieke dochter is pas écht de dupe.Tot een jaar geleden woonde Laura in een mooi huis in Ermelo met haar man en beide dochters (14 en 15). Laura had nooit gedacht dat ze vandaag de dag op straat zou staan. In een jaar tijd viel haar huwelijk uiteen en zakte de grond onder haar voeten vandaan.

Na haar scheiding vond ze in eerste instantie een huurwoning via de verkoopmakelaar van het huis van haar en haar man. Dit jaarcontract verliep onlangs en de verhuurder wil de woning nu zelf betrekken. Sinds gisteren is ze dus dakloos. Laura heeft enkele logeeradressen waar ze afwisselend een paar nachten kan verblijven. Haar twee dochters kunnen voorlopig bij hun vader terecht. Maar die situatie is niet houdbaar vanwege het onregelmatige werkritme van haar ex-man en de ziekte van haar oudste dochter Eva. Die ondergaat een zwaar zorgtraject vanwege anorexia, zware depressie en suïcidale gedachten. En die zorg verhuist niet zomaar mee.

Laura: “We hebben het hele zorgtraject doorlopen met Eva. Vanaf het moment dat ze thuis volledig doordraaide belandden we in de mallemolen van de zorg. Voor de psychiatrische zorg die Eva nodig heeft, bestaan lange wachtlijsten. Dus in eerste instantie sturen ze je gewoon naar huis. Ook toen ze wel behandeld werd, bleef ze afvallen en was de situatie thuis niet te houden.” 

Laura legt de ziekte van haar dochter uit als een levensangst. Eva ervaart een constant gevoel van stress. “Ze probeerde zichzelf aldoor pijn te doen. Ik weet nog dat ik op een gegeven moment bovenop haar zat om haar in bedwang te houden en haar tegen zichzelf te beschermen, terwijl mijn andere dochter uit de keuken riep: ‘mam, wat wil je op de pizza?’ Toen wist ik dat er echt iets moest veranderen.” 

Eva werd opgenomen in Rintveld, een gespecialiseerd centrum voor de behandeling van mensen met eetstoornissen, en verbleef daar negen maanden intern. De afgelopen periode woonde ze weer thuis. Ze gaat naar school, atheneum 4, en heeft een verzorgpaard. “Ze probeert gezond te blijven, maar de zin van het leven ziet ze nog steeds niet”, vertelt Laura. Een dag per week gaat Eva naar Rintveld voor behandeling en ze slikt medicijnen. Deze zorg wordt gecoördineerd vanuit het CJG in Ermelo. “Zij keuren de zorg goed en sturen deze aan. Als we naar een huis buiten Ermelo verhuizen, moet de zorg ook worden overgedragen aan de nieuwe gemeente en opnieuw worden opgestart. Inclusief doorverwijzingen en wachttijden.”

En zo ontvouwt zich de wurggreep waarin Laura zich bevindt. Sinds de verhuurder eind juli de huur opzegde, is ze op zoek naar een nieuwe woning. Ze komt niet in aanmerking voor particuliere huur omdat haar salaris tekortschiet. Kopen kan ze om dezelfde reden niet. Ook al heeft ze een klein financieel buffer uit de verkoop van haar huis. Wel kan ze bij UWOON een woonurgentie aanvragen. “Maar daar zit een addertje onder het gras. Ik ben dan verplicht de eerste woning die ze me aanbieden te accepteren. En dat kan een woning zijn in de hele regio van Elburg, Nunspeet, Harderwijk, Ermelo en Putten. Voor mij is dat geen probleem, maar dan verliest Eva haar cruciale zorg. Uiteraard heb ik mijn situatie uitgelegd aan UWOON. Toch kunnen ze me geen woning in Ermelo garanderen. ‘Met u nog honderd anderen’, kreeg ik te horen.”

Dus zit er niets anders op dan dat de meiden voorlopig bij hun vader in Ermelo wonen tot Laura een oplossing heeft. Laura verontschuldigt zich als haar ogen volschieten. Ze neemt een slok thee. “Mijn ex is veel weg voor zijn werk. De meiden moeten dus zelf koken en eten. Stel je dat eens voor met anorexia. Het zou zo fijn zijn als het een keer meezit. Ik kom er niet doorheen, ik zit aan alle kanten vast.”

Laura werkt twee dagen per week als goudsmid, maar wil graag fulltime aan het werk. “Ik zoek er een baan naast. Met mijn universitaire opleiding kunstgeschiedenis en archeologie zou ik als leraar aan de slag kunnen. Ik heb wel dertig sollicitaties gestuurd naar scholen in de regio maar tot nu toe krijg ik alleen maar afwijzingen. Datzelfde geldt voor de sollicitaties die ik deed bij overheidsinstanties en Gemeente Ermelo.”

Het meest teleurgesteld is Laura in diezelfde gemeente. “De gemeente stuurt me met een kluitje het riet in. Ik moest een WMO-spoedaanvraag doen. Dat staat voor Wet Maatschappelijke Ondersteuning. Die deed ik eind juli en heb tot op heden geen reactie ontvangen. Ook stuurden ze me door naar het sociaal team, maar die verwezen me weer naar mijn eigen netwerk. Uiteindelijk kreeg ik een tijdelijk briefadres bij een vriendin zodat ik in ieder geval geregistreerd blijf in de basisadministratie.”

Ook vraagt Laura zich af waar de menselijke maat is. “Ik ben geen wanbetaler en ben een nette burger, maar wordt zo aan de kant gezet. Ook door verhuurders die vier keer de maandelijkse huur als inkomenseis vragen.” Laura besluit: “Hoe het nu verder moet, weet ik niet. Ik hoop de meiden gauw weer stabiliteit te kunnen bieden, maar ik heb geen idee hoe. We waren net aan het opkrabbelen na de opname van Eva. Ze zei tegen me: ‘mam, ik zie eindelijk dat je gelukkiger bent.’ Dat is in een klap weggevaagd.”

Eva is niet de echte naam van Laura’s dochter. Vanwege privacy hebben we een schuilnaam gebruikt.

Frieda Fennell

Mail de redactie
Meld een correctie

advertentie
advertentie