Landgoed Grote Bunte krijgt geen monumentale status van gemeente

Landgoed De Grote Bunte in Nunspeet krijgt geen beschermde gemeentelijke monumentale status. Daartoe is besloten door het college van burgemeester en wethouders die vinden dat er maar beperkt sprake is van een ‘hoge’ monumentale waarde. Met het besluit wordt het advies van de monumentencommissie een zogenoemde redengevende beschrijving op te laten stellen voor het landgoed, terzijde geschoven.

Door de erfgoedvereniging Bond Heemschut, het Cuypersgenootschap en de Nederlandse Tuinenstichting is een verzoek in gediend om het landgoed in zijn geheel aan te wijzen als beschermd gemeentelijk monument. Het landhuis heeft al wel een beschermde status. Betrokken partijen vinden dat de Grote Bunte een historische plek in Nunspeet is. Uit onderzoeken blijkt volgens hen dat het landgoed meer is dan alleen het hoofdhuis. Er moet, zo vinden ze, niet alleen worden gekeken naar mogelijke kostendragers voor de plannen met het landgoed maar ook naar de functie als bijzondere groene plek in het dorp.

De plannen voor de herontwikkeling van het landgoed dateren uit 2018. Het hoofdhuis wordt gerenoveerd en intern aangepast. Aan de achterzijde wordt het hoofdhuis uitgebreid met nieuwbouw. Hierdoor wordt het geschikt als woon-zorggebouw voor mensen met dementie. Het voormalige koetshuis wordt gerenoveerd en wordt als woongebouw in gebruik genomen. De nog bestaande oude logiesgebouwen worden gesloopt. Het terrein richting de Elburgerweg krijgt een meer parkachtige invulling.

Op dit moment is er sprake, zo geeft het college aan, van een meer vervallen situatie, zowel van het hoofdhuis als van de tuin/het park. Door de jaren heen is de omvang van het landgoed afgenomen, delen zijn ontwikkeld als nieuwe woonwijk. Binnen het huidige landgoed is er sprake van een wisselende cultuur-, architectuur- en tuinhistorische waarde. Dit als gevolg van achterstallig beheer, het verdwijnen van wandelpaden en waterpartijen en sterfte van bomen. De aanwezigheid van verouderde leegstaande gebouwen draagt, zo vindt het college, niet bij aan een hoge waardering van het landgoed.

Onderzoek wijst uit dat op het landgoed nog maar in beperkte mate sprake is van een tuin/park die onderdelen bevat met een hoge monumentale waarde. Het college ziet daarom geen reden het gehele landgoed een monumentale status te geven. Bovendien, zo geeft men aan, blijft het landgoed een bijzondere groene plaats. 

Wijnand Kooijmans