Column Henny Zijlstra: Saamhorigheid

De vakantie is een goede tijd om te reflecteren. Soms werkt dit nog het beste wanneer je weer terug bent. Ook deze keer vraag ik me af waarom we eigenlijk vele kilometers ver rijden om, wanneer we weer terug zijn, te concluderen hoe goed we het wel niet hebben in ons keurig aangeharkte kikkerlandje.

Er zijn echter ook verschillen waar wij als volk naar mijn mening minder goed naar voren komen. Ik kan het niet nalaten dit toch te noemen. We zijn hier in Nunspeet erg actief met plannen voor nieuwbouw. Er zijn mooie plannen om de extra woonruimte te realiseren waar we met elkaar zo’n behoefte aan hebben. Dit levert natuurlijk reacties en weerstand op. Zeker als het dichtbij je eigen woonomgeving komt. Daar is niets mis mee. 

Soms gaan de plannen over woonruimte voor ‘anderen’. Dan wil de weerstand wel eens groter zijn. Daar valt van alles over te zeggen, maar wat me het meest bijblijft is een ongemakkelijk gevoel. Ik hoor de zorgen en de vragen. Maar het lijkt lastig om die weg te nemen. Hier spreekt vooral de angst voor de onbekende ander en deze is altijd sterker dan welke logica of welk ander feit dan ook. Of het gaat om asielzoekers, arbeidsmigranten of mensen die tijdelijk een veilig onderkomen nodig hebben, maakt eigenlijk niet uit. Deze angst, die aan de overkant van de oceaan ontaard is in een politieke nachtmerrie, is ook in onze  samenleving aanwezig. Angst voor de onbekende ander. Dit vreet aan waar we als samenleving behoefte aan hebben: verbinding en mededogen. 

Wat ik graag zou zien, is meer saamhorigheid. Wie kent dat woord nog? Met elkaar de schouders er onder en niet alleen gaan voor het eigenbelang. De plaatselijke politiek zet zich in voor onze samenleving. Dit is waar CDA Lokaal voor staat. Dit bestaat er toch uit om mensen zonder stem, een stem te geven. Mensen die we niet op inspraakavonden tegenkomen, die niet tot het gaatje procederen om hun gelijk te krijgen of de weg niet weten te vinden om van zich te laten horen. Betekent dit dat je niet voor je eigenbelang mag opkomen? Natuurlijk niet. Wat mij betreft betekent het dat we met elkaar de verantwoordelijkheid dragen voor een samenleving waarin iedereen een plaats verdient, ook als deze verantwoordelijkheid ons iets kost.