Doof aan één oor, maar 101-jarige mevrouw Boerman - van Bloois ontgaat niets om haar heen

Met haar ene oor hoort ze niets meer na een ongelukje bij de huisarts. “Maar ik mis niets”, vertrouwt mevrouw Boerman - van Bloois burgemeester Céline Blom toe die haar namens de gemeente Nunspeet komt feliciteren met het bereiken van de leeftijd van 101 jaar.

Wijnand Kooijmans

Ze is een geboren Rotterdamse. Later verhuisde ze naar Harderwijk. Dat was even slikken, maar het kon niet anders vanwege de baan van haar man bij Navobi. Later verhuisde ze naar Hierden waar ze bij hun vertrek naar Nunspeet de woning verkochten aan volkszanger Koos Alberts. 

Ik kan niet alles meer, maar gelukkig zit het in mijn hoofd nog goed

Zorgcentrum
Sinds zes jaar verblijft ze in zorgcentrum Bunterhoek. “Ik kan niet alles meer, maar gelukkig zit het in mijn hoofd nog goed”, zegt de jarige. Al verbleef ze tijdens de corona pandemie zelfs even in het hospice. “Dat was geen fijne tijd, steeds zag je lijkkisten voorbij komen.”

Ze heeft veel aan breien de borduren gedaan, maar de handen willen niet meer. Lezen doet ze wel graag.

Groente op de boerderij
In de oorlogsjaren moest ze buiten de stad op zoek naar eten. Tijdens één van de tochten lachte het geluk haar toe. Ze kreeg een tip dat een jongen naar haar keek. Dat leidde ertoe dat ze daarna regelmatig op de boerderij groente mocht halen. Die jongen werd overigens niet haar man, die leerde ze via de kerk kennen.

Hij zag mij op een gegeven moment staan en dacht toen: dat meisje moet ik leren kennen

Hij kwam uit Kampen, maar verbleef tijdelijk in Rotterdam. “Hij zag mij op een gegeven moment staan en dacht toen: dat meisje moet ik leren kennen.”
Het trouwen liet wel even op zich wachten omdat er geen woning beschikbaar was. Uiteindelijk trouwden ze in bij een broer van haar man om later zelf een woning te kopen.

Gemis
Op het moment dat ze 92 werd, besloot ze zelf het auto rijden op te geven. Dat was even een gemis, maar ze heeft er vrede mee. Ze was zelf de oudste van acht kinderen. “Dat was hard werken”, zo herinnert ze zich nog. Het maakte ook dat ze eigenlijk nooit echt een hobby heeft beoefend.

Mee op reis
Wel mocht ze vaak mee op reis met haar man. “Dat kwam ik donkerbruin terug van in de zon liggen aan het strand”, glimlacht ze. Ze herinnert zich nog hoe ze nooit de was op de hand heeft hoeven doen. “Mijn vader was niet onbemiddeld, dus hadden we een elektrische wasmachine en een elektrische wringer. Zoals ook mijn man een goede baan had.”

Dat kwam ik donkerbruin terug van in de zon liggen aan het strand

De verjaardag werd gevierd met veel familieleden waaronder nog twee broers en een zus. Tijdens het huwelijk kreeg ze twee kinderen en zijn er de nodige klein- en achterkleinkinderen. Vol trot vertelt ze hoe haar man altijd zelf foto’s maakte en deze dan ontwikkelde.