Column Fokko Kuipers: Hoe lang moet je nog werken?

Ik vierde mijn 63e verjaardag. Weer een jaar dichter bij de eeuwigheid, appte ik een oude vriend terug die me feliciteerde. “Hoe lang moet je nog?”, vroeg hij. Een bijzonder gesprek, vind u ook niet? Enerzijds: weer een jaar dichter bij de eeuwigheid. En direct daarop: Hoe lang moet je nog? 

Dat laatste gaat natuurlijk over stoppen met werken, emeritaat zoals dat in mijn vakgebied heet. Wij dominees maken door ons vocabularium alles soms veel ingewikkelder dan het is. 

Maar ergens vind ik dat ook wel weer mooi. Zeker gezien het toekomstperspectief van het ambt ‘dominee’. Het duurt misschien nog een generatie, (of korter) dan zijn we weer terug bij af. En dat is bij de apostel Paulus, die als tentenmaker zijn geld verdiende. Daar is niets mis mee, overigens! Dus, lieve jonge collega’s, dat wordt omscholen.

Mijn broertje was op mijn verjaardag aanwezig. We zaten tussen mijn kinderen met aanhang nog wat na te genieten van een BBQ in regen en onweer. 

Een gedenkwaardige dag was het. Maar, dachten wij tweeën, wie denken daar nu nog over na. Van: weet je nog, 10 jaar geleden, de verjaardag van die ouwe. 

Maar ineens zaten we midden in een boeiend gesprek! Mijn dochter vroeg naar opa en oma, die allebei 12 jaar geleden zijn overleden. “Ik had ze nog graag erbij gehad”, zei ze. “Ik had ze nog zo graag allerlei vragen gesteld. Hoe zij omgingen in hun tijd met hun issues. En hoe zij onze tijd beoordelen. Wie waren ze eigenlijk, hoe stonden zij in het leven, wie waren hun ouders.”

En als vanzelf begonnen mijn broer en ik te vertellen over vroeger, over onze grootouders waarvan er één in de 19e eeuw geboren was, die weer mensen kende uit de 18e eeuw.

Mijn broer had genealogisch onderzoek naar onze familie gedaan en vertelde over een bezoek aan het archief van Gildehaus (Duisland) en een jaartal van één van onze voorouders: 1545.

En ineens ben ik alweer bij het maximum aantal woorden!

ds. Fokko Kuipers

predikant Driestwegkerk