Column Sander Kouwenberg: Vrede

In Gaza wordt een volk systematisch uitgeroeid onder het oog van een verdeelde internationale gemeenschap. In Oekraïne sterven nog dagelijks mensen in een zinloze oorlog die zijn morele kompas al lang is kwijtgeraakt. En in de Verenigde Staten, ooit het baken van democratie, dreigt de samenleving te bezwijken onder polarisatie, geweld en politieke ontsporing. Wat hebben wij hier, in onze doorgaans rustige Veluwse dorpen, met die verwoestende wereldontwikkelingen te maken?

Alles.

Vrede is geen vanzelfsprekendheid. Het is een dagelijkse keuze. Een lokale daad. Vrede begint niet in de hoofdkantoren van wereldmachten, maar in buurthuizen, raadszalen en huiskamers. Het begint wanneer we niet alleen spreken over ‘de ander’ als probléém, maar als medemens. Als we luisteren naar de vluchteling in ons dorp, naar de stem van jongeren die zich zorgen maken over hun toekomst, of naar ouderen die zich vergeten voelen in een razendsnel veranderende wereld.

De gruwelijkheden in Gaza, de oorlog in Oekraïne, de verdeeldheid in Amerika - het zijn extreme uitwassen van wat begint bij uitsluiting, onbegrip en angst. Ook in onze gemeente moeten we ons dus blijven afvragen: doen wij genoeg om verbonden te blijven? Is er ruimte voor verschil, voor dialoog, voor menselijke waardigheid? Hoe gaan we om met de alleenstaande minderjarige vluchtelingen aan de Elspeterweg? Hoe reageren wij online op berichtgeving rondom de LHBTI+-gemeenschap? Wat zegen we over arbeidsmigranten? Wat doen we voor inwoners zonder woning? Vrede is niet de afwezigheid van oorlog, maar de aanwezigheid van rechtvaardigheid.

En rechtvaardigheid begint dichtbij. In hoe we elkaar begroeten op straat, hoe we omgaan met nieuwkomers, hoe we debatteren in de gemeenteraad zonder te verharden. Juist nu, in een tijd waarin de wereld juist lijkt te verharden, dragen kleine gemeenschappen een grote verantwoordelijkheid. 

Want misschien is het wel in de luwte van Elspeet, Hulshorst, Nunspeet en Vierhouten dat het vuur van vrede kan blijven branden. Als wij het levend houden, dan is er hoop. Zelfs voor de wereld daarbuiten.