Column André Timmerman: Vrede

Vrede op aarde. Het is een wens die we rond kerst overal tegenkomen. Ik hoor hem, ik lees hem en toch wringt hij bij mij. Want de werkelijkheid is dat er in meer dan vijftig landen geen vrede is. Oekraïne, Soedan Myanmar... de lijst is lang en pijnlijk. In Gaza is er officieel een staakt het vuren, maar ondertussen worden er nog steeds mensen gedood en zijn de leefomstandigheden mensonterend. 

Als ik hoor dat een Amerikaanse president beweert acht oorlogen te hebben beëindigd en daarvoor een vredesprijs ontvangt van de voorzitter van de FIFA, voel ik vooral ongemak. Machogedrag, terwijl de mensen die midden in een oorlog leven daar niets aan hebben.

Vrede in Nederland. We leven hier al tachtig jaar in vrede. Dat besef ik elke keer weer. Op 19 april 1945 werd Nunspeet bevrijd door de Canadezen, door het Regiment Lord Strathcona’s Horse. Dit jaar hebben we dat uitgebreid herdacht, met een indrukwekkende afsluiting bij het monument aan de Laan. 

Dat raakte me. Juist daarom was het voorstel van PvdA/GroenLinks om een stedenband aan te gaan met een Canadese gemeente zo waardevol. Het ging mij niet alleen om symboliek, maar om het levend houden van onze geschiedenis en het leggen van echte verbinding. Dat het voorstel niet is overgenomen - vanwege kosten, voorbereiding en vermeende beperkte meerwaarde - vind ik jammer. Verbinding en herinnering laten zich niet altijd in in directe opbrengsten uitdrukken.

Vrede in Nunspeet. 

Als ik collega’s vertel dat ik in Nunspeet woon, hoor ik vaak: “Wat rustig en vredig.” In vergelijking met de Randstad klopt dat ook. Ik weet dat uit eigen ervaring; voordat ik in 2012 naar Nunspeet verhuisde, woonde ik in Den Haag. Maar ook hier is niet alles vredig. Ook hier is onvrede en polarisatie. 

Ik wens ons allemaal toe: liefde voor iedereen, haat voor niemand. Het motto van de Ahmadiyya-moslims en een wens die voor mij de kern van de vrede raakt.