Portret Lidy Knevel: ‘Ik wilde de houten poot van een klant behandelen’

. 

In deze rubriek met portretten van (bekende) bewoners uit gemeente Nunspeet, Elburg en Oldebroek beschrijft Arnold Bergmans verhalen over mensen die hier hun leven hebben opgebouwd, die de streek hebben zien veranderen en er op hun eigen manier kleur aan hebben gegeven. 
Kent u of bent u iemand waarvan u denkt: dat verhaal mag verteld worden? Mail dan naar redactienunspeet@neomediabv.nl.

Je denkt eigenlijk pas aan je voeten als ze pijn doen. Tot die tijd behandelen we ze zoals we omgaan met de rookmelder thuis: we weten dat ze belangrijk zijn, maar hopen vooral dat ze zich stilhouden. Maar wie echt goed naar voeten luistert, is de Nunspeetse Lidy Knevel.

Arnold Bergmans

Onze voeten slepen ons jarenlang overal doorheen. Werkdagen. Relaties. Fileleed. Supermarkten op zaterdagmiddag. Vakanties waarvan je achteraf denkt: waarom leek dit vooraf ontspannend? Ze dragen alles. Letterlijk.

Misschien is dat waarom het bij Lidy Knevel zo bijzonder voelt. Niet omdat haar ruimte er modern of gelikt uitziet. Geen hippe wachtruimte of digitaal aanmeldscherm. Hier hangt iets wat steeds zeldzamer wordt: echte rust.

Ervaring in praktijk
Lidy werkt al sinds 1979 als pedicure en dat merk je meteen. Niet doordat ze het vertelt, maar door de manier waarop ze kijkt. Alsof voeten een verhaal vertellen waar de rest van ons straal aan voorbij leeft.

Mensen vertellen over hun huwelijk. Over verlies. Over hoe moe ze eigenlijk zijn

Tijdens haar opleiding in 1978 leerde ze meteen een les die ze nooit vergat. “Het was praktijkavond. Een meneer zat klaar in de stoel”, vertelt ze. “Ik behandelde zorgvuldig zijn ene voet en vroeg: ‘Zullen we de andere voet ook maar doen?’ De man tilde rustig zijn been op. ‘Als je mijn houten poot wilt doen: hier heb je ’m.’ Ik kreeg een rood hoofd. Gestamel. Paniek. Maar ook een levensles: kijk eerst hoe iemand loopt, voordat je denkt alles te weten.”

Duizenden voeten
Inmiddels heeft Lidy duizenden voeten voorbij zien komen. Versleten voeten, pijnlijke voeten of gewoon voeten die jarenlang zijn genegeerd. “Maar opvallend vaak gaat het tijdens zo’n behandeling allang niet meer over voeten. Mensen vertellen over hun huwelijk. Over verlies. Over mantelzorg. Over hoe moe ze eigenlijk zijn.”

Lidy Knevel - Arnold Bergmans

En soms ontstaat er humor die je alleen krijgt op plekken waar mensen zich veilig voelen. “Zoals die cliënt die zijn afspraak vergeten was. Na afloop zei hij schuldbewust: ‘Ik betaal dubbel, het was mijn fout’, waarop ik antwoordde: ‘Dan mag u hem vaker vergeten.’”

Meer dan voeten
Het gaat de pedicure uiteindelijk niet alleen over eelt verwijderen of nagels knippen. Het gaat over aandacht. Even zitten. Even geen haast. Even iemand die echt kijkt.

Cliënten lopen naar buiten met lichtere voeten, maar eigenlijk voelt vooral het hoofd anders. Alsof je heel even bent ontsnapt aan een wereld die voortdurend doordraait.

En ergens weet je ook: aan alles komt een eind. Ook aan dit soort plekken. Juist daarom voelt het zo waardevol.