Column Arnold Bergmans: De geur van herinneringen

De ochtendzon breekt door de nevel boven de Veluwe. Mistflarden hangen tussen de bomen, als zachte sluiers over een landschap dat ademt in stilte. Het bos ruikt naar vochtige aarde en dennennaalden, een geur die velen als troostend ervaren. Maar niet iedereen. Mijn tante bijvoorbeeld  zij had een fijngevoelig reukorgaan. Sterke geuren, vreemde luchtjes, zelfs bloemen konden haar verstikken. Geurkaarsen, parfums, vers gemaaid gras het was voor haar een wereld van prikkels die ze liever vermeed.

Zelfs in haar laatste dagen bleef die gevoeligheid bestaan. Geen bloemen aan haar bed, geen wierook of geurende lotions. En bij haar afscheid stond er, uit respect, geen verse bloemen op de kist, maar twee vazen met kunstbloemen, eenvoudige bloemen, zorgvuldig uitgekozen. Geen geur, maar des te meer betekenis. Het was een stil eerbetoon aan haar, aan haar bijzondere manier van in het leven staan.

Rob de Nijs is overleden. Een groot artiest, een stem die generaties heeft geraakt. Overal klinkt zijn afscheid door in kranten, op televisie, op sociale media. Nederland neemt afscheid van een icoon. Zijn liedjes zullen blijven bestaan, net als de herinneringen die hij in de harten van zijn luisteraars heeft gegrift.

Mijn tante is ook overleden. Geen nieuwsberichten, geen massale herdenking. Maar voor ons, haar familie, was zij net zo groots. Haar warmte, haar verhalen, haar lach onmisbaar en onvervangbaar. Geen liedjes die haar naam zingen, geen prijzen die haar eren, maar een nalatenschap van liefde en herinneringen.

Rouw kent geen rangorde. Sommigen laten hun sporen na in liedjes en prijzen, anderen in de kleine dingen die je onverwachts raken. De geur van een vertrouwde plek, de stilte van een ochtendwandeling, een kunstbloem als symbool van liefde. Soms in een briefje dat je terugvindt, een oude foto waar je blik op blijft hangen, of in een herinnering die plotseling opkomt.

Ik loop over de Veluwe, de geur van de natuur om me heen. De wind ruist door de bomen, en even lijkt het alsof ze me iets influisteren. Misschien is het niets. Misschien is het een teken. Een zachte herinnering die me vertelt dat zij er nog steeds is. Niet in geur, niet in beeld, maar in alles wat ik voel.

Niet in de krant. Maar wel in ons hart.